غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٩

565 [ چو جام لعل تو نوشم كجا بماند هوش ]

ماندست مرا حسرت ديدار تو در دل * كردست دلم حلقهء گيسوى تو در گوش

دارم ز تو دلبستگى و مهر و وفا چشم * ليكن چكنم گر تو ندارى دل من گوش

خاموش كه چون گل به شكرخنده درآيد * با بلبل بيدل نتوان گفت كه خاموش

زان داروى بيهوشى اگر صبح توانى * در ده قدحى تا ز حريفان ببرد هوش

تخفيف كن از دور من سوخته جامى * كآتش چو زيادت شود از سر برود جوش

خواجو اگرت دست دهد دولت وصلش * زنهار مگو با كس و برمىخور و مىپوش

سخنى گفتم و صد قول خطا كردم گوش * قدحى خوردم و صد نيش جفا كردم نوش

من همان لحظه كه بر طلعتش افكندم چشم * گفتم اين فتنه ندارد دل مسكينان گوش

چون ننالم كه چو از پرده برون آيد گل * نتواند كه شود بلبل بيچاره خموش

با چنين شرطه ازين ورطه برون نتوان شد * خاصه كشتى خلل آورده و دريا در جوش

آخر اى باده‌پرستان ره ميخانه كجاست * تا كنم دلق مرقّع گروه باده‌فروش

يا رب آن مى ز كجا بود كه دوش آوردند * كه چنان مست ببردند مرا دوش‌به‌دوش

چون كشم بار فراق تو بدين طاقت و صبر * چون دهم شرح جفاى تو بدين دانش و هوش

حلقهء زلف رسن تاب گره‌گير ترا * شد دل خسته سرگشتهء من حلقه‌به‌گوش

اگرت پيرهن صبر قبا شد خواجو * دامن يار بدست آر و ز اغيار بپوش

چو جام لعل تو نوشم كجا بماند هوش * چو مست چشم تو گردم مرا كه دارد گوش

منم غلام تو ور زانكه از من آزادى * مرا به كوزه‌كشان شرابخانه فروش

ببوى آنكه ز خمخانه كوزه‌ئى يابم * روم سبوى خراباتيان كشم بر دوش

ز شوق لعل تو سقّاى كوى مىخواران * بديده آب زند آستان باده‌فروش

مرا مگوى كه خاموش باش و دم دركش * كه در چمن نتوان گفت مرغ را كه خموش

اگر نشان تو جويم كدام صبر و قرار * و گر حديث تو گويم كدام طاقت و هوش

مكن نصيحت و از من مدار چشم صلاح * كه من بقول نصيحت‌كنان ندارم گوش

شراب پخته به خامان دل فسرده دهيد * كه باده آتش تيزست و پختگان در جوش