غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

554 [ اگر او سخن نگويد سخنست در دهانش ]

درد صاحب‌نظران را بدوا حاجت نيست * عاشق آنست كه هم درد بُود درمانش

هدف ناوك او سينهء من مىبايد * تا بجاى مژه در ديده كشم پيكانش

هركه را دست دهد طلعت يوسف در چاه * خوش‌تر از مملكت مصر بُود زندانش

حاصل از عمر گرامى چو همين يك نفسست * اگرت هم‌نفسى هست غنيمت دانش

در ره عشق مسلمان نتوان گفت او را * كه بكفر سر زلفت نبُود ايمانش

پيش روى تو چه حاجت كه بُود شمع به‌پاى * چون بمجلس بنشينى نفسى بنشانش

كشتى از ورطهء عشقت نتوان برد برون * زانكه بحريست كه پيدا نبُود پايانش

ميل خواجو همه خود سوى عراقست مگر * صبر ايّوب خلاصى دهد از كرمانش

آه از آن يار كه نبود خبر از يارانش * داد از آن‌كس كه نباشد غم غم‌خوارانش

يارى آن نيست كه آگاه نباشد از يار * يار بايد كه بود آگهى از يارانش

زورمندى كه گرفتار نشد در همه عمر * چه خبر باشد از احوال گرفتارانش

خفته در خوابگه اطلس ديبا با دوست * نبود آگهى از ديدهء بيدارانش

از طبيبى نتوان جست دواى دل ريش * كه نباشد خبر از علّت بيمارانش

مىپرستى كه بود بىخبر از جام الست * چه تفاوت كند از طعنهء هميارانش

تير باران بلا را من مسكين سپرم * وانكه شد غرقه نباشد خبر از بارانش

ما دگر نام خريدارى يوسف نبريم * كه عزيزان جهانند خريدارانش

تا شد از نرگس ميگون تو خواجو سرمست * خوابگه نيست برون از در خمّارانش

اگر او سخن نگويد سخنست در دهانش * و گر او كمر نبندد نظرست در ميانش

من اگر به خنده گويم دهنش به پسته ماند * مشنو كه هيچ نبود به لطافت دهانش

برو اى رقيب و بر من سر دست بيش مفشان * كه به آستين غبارم نرود ز آستانش

چو طبيب ما ندارد غم حال دردمندان * بگذار تا بميرم بر چشم ناتوانش

اگر او به قصد جانم كمر جفا ببندد * چكنم كه جان شيرين نكنم فداى جانش

بت عنبرين كمندم به دو حاجب كمانكش * چو كمين گشود گفتم نكشد كسى كمانش