غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٠

545 [ رخت شمع شبستان مىنهندش ]

قمر بندهء مهر تابنده بدرش * حبش هندوى زنگى بت‌پرستش

چو بنشست گفتم كه بنشيند آتش * كنون فتنه برخاستست از نشستش

چو ريحان او دسته مىبست خواجو * دل خسته در زلف سرگشته بستش

مستم ز دو چشم نيمه‌مستش * وز پاى درآمدم ز دستش

گفتم بنشين و فتنه بنشان * برخاست قيامت از نشستش

آن را كه دلى بدست نارد * داديم عنان دل به دستش

جان تشنهء لعل آبدارش * دل بستهء زلف پرشكستش

هستم به گمان كه هست يا نيست * آن درج عقيق نيست هستش

در عين خمار چند باشيم * چون مردم چشم مىپرستش

ياران ز مى شبانه مستند * خواجو ز دو چشم نيمه‌مستش

مبريد نام عنبر بر زلف چون كمندش * مكنيد ياد شكّر بر لعل همچو قندش

به دو چشم شوخ جادو بربود خوابم از چشم * مرساد چشم زخمى به دو چشم چشم‌بندش

نكنم خلاف رايش به جفا و جور دشمن * كه محبّ دوست بيمى نبُود ز هر گزندش

چو به دامنش غبارى ز جهان نمىپسندم * چه پسندد از حسودم سخنان ناپسندش

به كمندش احتياجى نبُود بصيد وحشى * كه گرش بتيغ راند نكشد سر از كمندش

نه منم اسير تنها به كمند يار زيبا * كه به شهر او درآمد كه نگشت شهربندش

مكنيد عيب خواجو كه اسير و پايبندست * كه اگر نمىكشندش بعتاب مىكشندش

رخت شمع شبستان مىنهندش * لبت لعل بدخشان مىنهندش

اگر شد چين زلفت مجمع دل * چرا جمعى پريشان مىنهندش

گدائى كز خرد باشد مبرّا * به شهر عشق سلطان مىنهندش