غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٢

526 [ بنده محمودست و سلطان در ره معنى اياز ]

مشو از منعمان جاه‌اندوز * مشو از مفلسان چاه‌انداز

يا بيا در غم زمانه بسوز * يا برو با غم زمانه بساز

ترك اين راه كن كه نبود راست * دل بسوى عراق و رو بحجاز

اگرت ساز نيست سوز كجاست * ورت آواز هست كو آواز

خيز خواجو كه مرغ گلشن دل * در سماعست و روح در پرواز

باز كن چشم جان كه طائر قدس * نشود صيد جز بديده باز

كجا بود من مدهوش را حضور نماز * كه كنج كعبه ز دير مغان ندانم باز

مرا مخوان به نماز اى امام و وعظ مگوى * كه از نياز نمىباشدم خبر ز نماز

چو صوفى از مى صافى نمىكند پرهيز * مباش منكر دُردىكشان شاهدباز

بساز مطرب مجلس نواى سوختگان * كه بلبل سحرى مىكند سماع آغاز

اگر چو عود توام در نفس بخواهى سوخت * مرا ز ساز چه مىافكنى بسوز و بساز

بدان طمع كه كند مرغ وصل خوبان صيد * دو ديده‌ام نگر از شام تا سحرگه باز

خيال زلف سياه تو گر نگيرد دست * كه بر سر آرد ازين ظلمتم شبان دراز

تو در تنعّم و نازى ز ما چه انديشى * كه ناز ما بنيازست و نازش تو بناز

اگر ز خطّ تو چون موى سر بگردانم * ببند و چون سر زلفم بر آفتاب انداز

اميد بندهء مسكين به هيچ واثق نيست * مگر بلطف خداوندگار بنده‌نواز

خرد مجوى ز خواجو كه اهل معنى را * نظر بعشق حقيقى بود نه عقل مجاز

گذشت شعر ز شعرى و شورش از گردون * چرا كه از پى آوازه مىرود آواز

بنده محمودست و سلطان در ره معنى اياز * كار دينداران نمازست و نماز ما نياز

اى كه از بهر نمازت گوش جان بر قامتست * قامتى را جوى كآيد سرو پيشش در نماز

گر ز دست ساقى تحقيق جامى خورده‌اى * مىپرستى را حقيقت دان و هستى را مجاز

حاجيان چون روى در راه حجاز آورده‌اند * مطرب عشّاق گو بنواز راهى از حجاز

هر گروهى مذهبى دارند و هركس ملّتى * مذهب ما نيست الّا عشق خوبان طراز