غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

39 [ ديشب خبرت هست كه در مجلس اصحاب ]

طلع الصبح من وراء حجاب * عجّلوا بالرحيل يا اصحاب

كوس رحلت زدند و منتظران * بر سر راه مىكنند شتاب

وقت كوچست و كرده مهجوران * خاك ره را به خون ديده خضاب

نور شمعست يا فروغ جبين * مىنمايند مهرخان ز نقاب

ناقه بگذشت و تشنگان دربند * كاروان رفت و خستگان در خواب

من چنان بيخودم كه بانگ جرس * هست در گوش من خروش رباب

جگرم تشنه و منازل دوست * از سرشكم فتاده بر سر آب

كنم از خون دل بروز وداع * دامن كوه پرعقيق مذاب

هردم از كوچگه ندا خيزد * كى رفيق از طريق روى متاب

برنشستند همرهان برخيز * باد بستند دوستان درياب

هيچ دانسته‌اى كه دوزخ چيست * دل بريان و داغ هجر عذاب

از مغيلان چگونه انديشد * هركه سازد نهالى از سنجاب

برفشان طرّه‌اى مه محمل * تا برآيد ز تيره شب مهتاب

دل خواجو ز تاب هجر بسوخت * مكن آتش كه او نيارد تاب

ديشب خبرت هست كه در مجلس اصحاب * تا روز نخفتيم من و شمع جگرتاب

از دست دل سوخته و ديده خونبار * يك لحظه نبوديم جدا از آتش و از آب

من در نظرش سوختمى ز آتش سينه * و او ساختى از بهر من سوخته جلّاب

از به سكه فشانديم دُر از چشم گهر ريز * شد صحن گلستان صدف لؤلئى خوشاب

در پاش فكندم سر شوريده ازآن‌روى * كو بود كه مىسوخت دلش بر من از اصحاب

ياران بخور و خواب به سر برده همه شب * وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

او خون جگر خورده و من خون دل ريش * او مى بقدح داده و من دل به مى ناب

او بر سر من اشك‌فشان گشته چو باران * و افتاده من دل‌شده از ديده به غرقاب

من با غم دل ساخته و سوخته در تب * و او از دم دود من دلسوخته در تاب

چون ديد كه خون دلم از ديده روان بود * مىداد روان شربتم از اشك چو عنّاب