غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٨

517 [ دامن خرگه برافكن اى بت كشمير ]

بيدلى گر سر به شيدائى برآرد گو برآر * گمرهى گر عقل را رهبر نگيرد گو مگير

خواجو آن ساعت كه جانبازان سراندازى كنند * گر تهىدستى به ترك سر نگيرد گو مگير

ترك عالم‌گير و عالم را مسخّر كرده گير * و ابلق ايّام را در زير زين آورده گير

چون ازين منزل همى بايد گذشتن عاقبت * همچو مه بر طارم پيروزه‌منزل كرده گير

گر حيات جاودانى بايدت همچون خضر * روى ازين ظلمت بتاب و آب حيوان خورده گير

همچو فرهاد از غم شيرين به تلخى جان بده * وز لب جان‌پرور شيرين روان پرورده گير

خون دل خور چون صراحى و به آب آتشى * آبروى آفتاب آتش‌افشان برده گير

رخ ز مهمانخانهء گيتى بگردان چون مسيح * و آسمان را گرد خوان و قرص مه را گرده گير

تا كى آزارى به بيزارى و زارى خلق را * مرهم آزار باش و خلق را آزرده گير

بر بزرگان خرده گيرى وز بزرگى دم زنى * گر بزرگى بگذر اين راه و به ترك خرده گير

همچو خواجو تا شود شمع فلك پروانه‌ات * شمع دل را زنده دار و خويشتن را مرده گير

دامن خرگه برافكن اى بت كشمير * سرو قباپوش و آفتاب جهانگير

چهرهء خوب تو رشك لعبت نوشاد * نرگس مستت بلاى جادوى كشمير

نقش جمالت نگارخانهء مانى * خطّ سياه تو روزنامهء تقدير

ترك پرىروى من ندانمت امروز * خاطر صحراست يا عزيمت نخجير

خطّ كله برشكن گلاله برافشان * بند قبا برگشاى و جام طرب گير

از در خويشم مران كه از خم گيسو * حلق دلم بسته‌اى به حلقهء زنجير

درد و غمم چون ز پا فكند چه درمان * كار دلم چون ز دست رفت چه تدبير

كشتن عشّاق را چه حاجت شمشير * قصّهء مشتاق را چه حاجت تقرير

فصل بهاران نه ممكنست خموشى * بلبل شب‌خيز را ز نالهء شبگير

هركه فروخواند عشق‌نامهء خواجو * كرد پر از خون ديده طى طوامير