غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٦

513 [ برگير دل ز ملك جهان و جهان بگير ]

معلوم نگردد سخن عشق بتقرير * كآيات مودّت نبود قابل تفسير

مرغان چمن را بسحر همنفسى نيست * در فصل بهاران بجز از ناله شبگير

زين‌گونه چو از درد بمرديم چه درمان * زين دست چو از پاى فتاديم چه تدبير

كوته نكنم دست دل از زلف جوانان * گر زانكه به زنجير مقيّد كندم پير

احوال پريشانى من موى به مو بين * كان سنبل شوريده كند پيش تو تقرير

چون شرح دهم غصّهء دورى كه نگنجد * اسرار غم هجر تو در طى طوامير

از چشم قلم خون بچكد بر رخ دفتر * هردم كه كنم نسخهء سوداى تو تحرير

در سنگ اثر مىكند آه دل مظلوم * ليكن نكند در دل سنگين تو تأثير

از پردهء تدبير برون آى چو خواجو * تا خود چه برآيد ز پس پردهء تقدير

فتاده‌ام من ديوانه در غم تو اسير * بيا و طرّه برافشان كه بشكنم زنجير

برآيد از قلمم بوى مشك تاتارى * اگر به وصف خطت شمه‌اى كنم تحرير

چه خوابهاى پريشان كه ديده‌ام ليكن * معبّرم همه زلف تو مىكند تعبير

چنين كه بازگرفتى زبان ز پرسش من * زبان خامه ازين دل‌شكسته باز مگير

اگر چنان كه توانى جدا شدن ز نظر * گمان مبر كه توانى برون شدن ز ضمير

ز بوستان نعيم گزير هست و ليك * ز دوستان قديمم نه ممكنست گزير

حكايت دل ازآن‌رو كنم بديده سواد * كه درد عشق فزون آيد از بيان دبير

اگر به نامه كنم وصف آه و زارى دل * برآيد از سر كلكم هزار نالهء زير

كند شكايت هجر تو يك‌به‌يك خواجو * به خون ديدهء گرينده دم‌به‌دم تحرير

برگير دل ز ملك جهان و جهان بگير * و آرام دل ز جان طلب و ترك جان بگير

چون ما به ترك گلشن و بستان گرفته‌ايم * گو باغبان بيا و در بوستان بگير

پير مغان گرت بخرابات ره دهد * قربان او ز جان شو و كيش مغان بگير