غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٥

510 [ پندم بچه عقل مىدهد پير ]

بيار باده كه شب ظلمتست و شاهد نور * شراب كوثر و مجلس بهشت و ساقى حور

كمينه خادمهء بزمگاه ماست نشاط * كهينه خادم خلوت‌سراى ماست سرور

معطّرست دماغ معاشران ز بخار * معنبرست مشام صبوحيان ز بخور

ببند خادم ايوان در سراچه كه ما * بدوست مشتغليم و ز غير دوست نفور

ز نور عشق برافروز شمع منظر دل * به حكم آنكه مه از مهر مىپذيرد نور

دلى كه همدم مرغان لن‌ترانى نيست * كجا به گوش وى آيد صفير طاير طور

مرا ز ميكده پرهيز كردن اولاتر * كه گفته‌اند بپرهيز به شود رنجور

ولى چنين كه منم بى خود از شراب الست * به هوش باز نيايم مگر بروز نشور

ز شكّر تو مرا صبر به كه شيرينى * طبيب منع كند از طبيعت محرور

ولى ز لعل تو صبرم خلاف امكانست * كه مىپرست نباشد ز جام باده صبور

فروغ چهره‌ات از تاب طرّه پندارى * كه آفتاب شود طالع از شب ديجور

چه دور باشد ارت ذره‌ئى نباشد مهر * كه ماه چارده دايم ز مهر باشد دور

به روى همنفسى خوش بود نظر ور نى * ز ناظرى چه تمتّع كه نبودش منظور

ز جام عشق تو خواجو چنين كه مست افتاد * بروز حشر سر از خاك بركند مخمور

پندم بچه عقل مىدهد پير * بندم بچه جرم مىنهد مير

كز حلقهء زلف او دلم را * كس باز نياورد به زنجير

تدبير چه سود از آنكه نتوان * آزاد شدن ز بند تقدير

ما بىرخ او و نالهء زار * او با مى لعل و نغمهء زير

در ديده كشم بجاى مژگان * گر ز آنكه ز شست او بود تير

بسيار ورق كه در خيالش * كرديم به خون ديده تحرير

از دست برون شدم چه درمان * وز پاى درآمدم چه تدبير

هر خواب كه دوش ديده بودم * جز چشم تواش نبود تعبير

تا وقت سحر نگر كه خواجو * نالد همه شب چو مرغ شبگير