غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

504 [ بوستان جنّتست و سروم حور ]

اين‌همه جور و جفا و مكر و دستانش ببين * و آن‌همه پيمان و شرط و عهد و ميثاقش نگر

نيمه مست از خيمه بيرون آيد و گويد كه هى * جان بده خواجو دلم گويد كه شلتاقش نگر

اى تتق بسته از تيره شب بر قمر * طوطى خطّت افكنده پر بر شكر

خورده تاب از خم دل‌ستانت كمند * گشته آب از لب درفشانت گهر

آهويت كرده بر شير گردون كمين * افعيت گشته بر كوه سيمين كمر

هندويت رانده بر شاه خاور سپه * لشكر زنگت آورده بر چين حشر

چشم پرخواب و رخسار همچون خورت * برده زين عاشق خسته‌دل خواب و خور

گشته هندوى خال تو مشك ختن * گشته لالاى لفظ تو لؤلئى تر

نافه را از كمند تو دل در گره * لعل را از عقيق تو خون در جگر

اى كه هر لحظه در خاطرم بگذرى * يك زمان از سر خون ما درگذر

سر نهاديم بر پايت از دست دل * تا چه آيد ز دست تو ما را بسر

سكّهء روى زردم نبينى درست * زانكه نبود ترا التفاتى بزر

تا تو شام و سحر دارى از موى و روى * شام هجران خواجو ندارد سحر

بوستان جنّتست و سروم حور * تيره شب ظلمتست و ماهم نور

آب در پيش و ما چنين تشنه * باده در جام و ما چنين مخمور

دلبر از ما جدا و دل بر او * ما ز مى مست و مى ز ما مستور

بگذر از نرگسش كه نتوان داشت * چشم بيمار پرسى از رنجور

هيچ غمخور مباد بىغمخوار * هيچ ناظر مباد بىمنظور

اى رخت در نقاب شعر سياه * همچو خورشيد در شب ديجور

عين معتلّ عبهرت مفتوح * جيم مجرور طرّه‌ات مكسور

لؤلؤات عقد بسته با ياقوت * عنبرت تكيه كرده بر كافور

با تو همراهم و ز غير ملول * به تو مشغولم وز خويش نفور

گر شدم تشنهء لبت چه عجب * كآب خواهد طبيعت محرور