غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

499 [ آشناى تو ز بيگانه و خويشش چه خبر ]

حبّذا پاى گل و صبحدم و فصل بهار * باده در دست و هوا در سر و لب بر لب يار

بىرخ يار هواى گل و گلزارم نيست * زانكه با دست نسيم چمن و بوى بهار

همه بتخانهء چين نقش و نگارست و ليك * اهل معنى نپرستند مگر نقش نگار

در دل تنگ من آمد غم و جز يار نيافت * اوست كاندر حرم عشق تو مىيابد بار

سكّه روى مرا نقش نبينى زان‌روى * كه درستست كه چشمت نبود بر دينار

خرّم آن روز كه من بوسه شمارم ز لبت * گرچه بيرون ز قيامت نبود روزشمار

گفتى از لعل لبت كام برآرم روزى * چون مراد من دلسوخته اينست برآر

از ميانت چو كمر ميل كنارست مرا * گرچه بىزر ز ميانت نتوان جست كنار

گر به تيغش بزنى روى نپيچد خواجو * كه دلش را سر يارست و تنش را سردار

مائيم و عشق و كنج خرابات و روى يار * ساقى ز جام لعل لبت باده‌اى بيار

چون بر دوام دور زمان اعتماد نيست * اين پنج روز غايت مقصود دل شمار

برخيز تا بعزم تفرّج برون رويم * زين تنگناى خانه بصحراى لاله‌زار

كز بوستان دميد چو بر خدّ دلبران * برگ بنفشه بر طرف سرو جويبار

بستان اگرچه جاى نشاطست و خرّمى * خرّم مشو درو كه ز دوران روزگار

هر سنبلى ز زلف نگاريست لاله‌رخ * هر لاله‌اى ز خون جوانيست شهريار

خواجو ز دور چرخ چو امروز فرصتست * درياب جام بادهء صافى و روى يار

آشناى تو ز بيگانه و خويشش چه خبر * و آنكه قربان رهت گشت ز كيشش چه خبر

هدف ناوك چشم تو ز تيغش چه زيان * تشنهء چشمهء نوش تو ز نيشش چه خبر

هرك را شير ز پيش آيد و شمشير از پس * چون بود كشتهء عشق از پس و پيشش چه خبر

گرچه هردم بودم صبر كم و حسرت بيش * مست پيمانه مهر از كم‌وبيشش چه خبر

اگر از خويش نباشد خبرم نيست غريب * در جهان هركه غريبست ز خويشش چه خبر