غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

496 [ اى خوشا وصل يار و فصل بهار ]

ميان او به كنارت كجا رسد خواجو * كزين ميان نتواند رسيد كس به كنار

منم ز مهر رخت روى كرده در ديوار * چو سايه بر رهت افتاده زير ديوار

نديم و همدمم از صبح تا به شب ناله * قرين و محرمم از شام تا سحر ديوار

ز به سكه روى به ديوار محنت آوردم * جدا نمىشودم يكدم از نظر ديوار

كدام يار كه او روى ما نگهدارد * چو آب ديدهء گوهرفشان مگر ديوار

كسى كه روى به ديوار غم نياوردى * كنون ز مهر تو آورد روى در ديوار

بسا كه راه‌نشينان پاى ديوارت * كنند غرقه به خونابهء جگر ديوار

چو زير بام تو آيند خستگان فراق * به آب ديده بشويند سربه‌سر ديوار

حديث صورت خوبان چنين مكن خواجو * كه پيش صورت او صورتند بر ديوار

اى خوشا وصل يار و فصل بهار * نغمهء بلبل و گل و گلزار

شب و شمع و شراب و نالهء چنگ * لب ساقى و جام نوش‌گوار

كاشكى گل نقاب بگشودى * تا بكندى ز غصّه ديدهء خار

گر برآرم فغان به صد دستان * گل صدبرگ را چه غم ز هزار

غم نبودى ز غم اگر ما را * شادى روى او شدى غمخوار

گرچه دينار نيك‌بختانراست * بندهء شاديند صد دينار

در ميان او فتاده‌ام چو كمر * تا كى افتم از اين ميان به كنار

در خمارم چو چشمت اى ساقى * خيز و دفع خمار من زخم آر

ترك نقش و نگار كن كه شوى * محرم سرّ صنع نقش و نگار

گو برد سر كه جان خواجو را * سر يارست و جسم را سردار

بگذر از دار و قصّهء منصور * ليس فى الدار غيركم ديّار