غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٧

494 [ قلم گرفتم و مىخواستم كه بر طومار ]

سبحان من يسبحه الرمل فى القفار * سبحان من تقدّسه الحوت فى البحار

صانع مقدرى كه شه نيمروز را * منصور كرد بريزك خيل زنگبار

دانا مدبرى كه شهنشاه زنگ را * پيروز كرد بر شه پيروزگون حصار

سلطان بنده‌پرور و قهار سخت‌گير * ديّان عدل‌گستر و ستار بردبار

گوهر كُند ز قطره و شكر دهد ز نى * خار آورد ز خاره و گل بردمد ز خار

در راه وحدتش دو دليلند مهر و ماه * بر صنع و قدرتش دو گواهند نور و نار

اى بر در توام سر خجلت فتاده پيش * آخر ز راه لطف بفرما كه سر برآر

آن‌كس كه چرخ پيش درش سر نهاده است * بر خاك درگه تو نهد روى اعتذار

شكر تو بىنهايت و فضل تو بىقياس * لطف تو بىحساب و عطاى تو بيشمار

ادراك عقل خيره ز ذات و صفات تو * ذاتت برى ز فخر و صفاتت عرى ز عار

ديوانگان حلقهء عشق تو هوشمند * دُردىكشان ساغر شوق تو هوشيار

راتب‌برانِ فيض نوال تو انس و جان * روزىخوران خوان عطاى تو مور و ماه

هركس كه خوار تست ندارد كسش عزيز * وانكو عزيز تست نگويد كسش كه خوار

شادى آن دلى كه غمت اختيار كرد * مقبل كسى كه شد بقبول تو بختيار

خواجو چو روى عجز نهادست بر درت * جرمى كه كرده است به فضلت كه درگذار

قلم گرفتم و مىخواستم كه بر طومار * تحيّتى بنويسم بسوى يار و ديار

برآمد از جگرم دود آه و آتش دل * فتاد در نى كلكم ز آه آتش‌بار

اميد بود كه كارى برآيد از دستم * ز پا فتادم و از دست برنيامد كار

اگرچه باد بود پيش ما حكايت تو * برو نسيم و پيامى از آن ديار بيار

كدام يار كه او بلبل سحرخوان را * ز نوبهار دهد مژده جز نسيم بهار

ز دور چرخ فتادم بمنزلى كه صبا * سوى وطن نبرد خاك من برون ز غبار

خيال روى نگارين آن صنم هردم * كنم به خون‌جگر بر بياض ديده نگار

دلم به سايهء ديوار او بود مائل * در آن زمان كه گِل قالبم بود ديوار