غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

492 [ اى نغمهء خوشت دم داود را شعار ]

ماه يا جنّتست يا رخسار * شهد يا شكّرست يا گفتار

آهوان صيد مردمند و دلم * صيد آن آهوان مردم‌دار

كار ما با ستمگرى افتاد * كه بجز قصد ما ندارد كار

گل صدبرگ را ببايد ساخت * فصل نوروز با نواى هزار

پيش عشّاق لطف باشد قهر * نزد مشتاق فخر باشد عار

دل بىمهر كى شود روشن * مرغ بىبال كى بُود طيّار

چه زند عقل با تطاول عشق * چكند صيد در كمند سوار

مرغ وحشى اگر عقاب شود * نكند كركسان چرخ شكار

كامت از دار مىشود حاصل * گام برگير و كام دل بردار

نامهء نانوشته بيش مخوان * قصهء ناشنوده پيش ميار

آتش دل بسوخت خواجو را * و قنا ربّنا عذاب النار

اى نغمهء خوشت دم داود را شعار * وى عندليب را نفست كرده شرمسار

انفاس روح‌بخش تو جان را حيات‌بخش * و اعجاز عيسوى ز دمت گشته آشكار

دستان‌سراى گلشن روحانيون ز شوق * بردارد از نواى خوشت نغمهء هزار

وين چرخ چرخ‌زن ز سماع تو هر زمان * چون صوفيان بچرخ درآيد هزار بار

اى بس كه بلبل سحر از شوق نغمه‌ات * بر سر زند بسان مگس دست اضطرار

مرغ چمن كه رود زن بزم گلشنست * پر مىزند ز شوق تو بر طرف جويبار

با لحن دل‌فريب تو هنگام صبحدم * بر عندليب قهقهه زد كبك كوهسار

قولت چو با عمل به فروداشت مىرسد * برگو غزل ترانه ازين بيشتر ميار

بلبل ز بام و زير تو با نغمه‌هاى زير * خواجو به زير بام تو با ناله‌هاى زار