غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

488 [ طرّه بفشان و مرا بيش پريشان مگذار ]

دل شكسته كه در زلف سركشت بستم * به يادگار من خسته‌دل نگه مىدار

مرا زمانه ز بىمهرى از تو دور افكند * زهى زمانهء بدمهر و چرخ كژرفتار

نبودمى نفسى بىنواى نغمهء زير * كنون به زارى زارم قرين نالهء زار

نه همدمى كه برآرم دمى مگر ناله * نه محرمى كه بگويم غمت مگر ديوار

شبى كه روز كنم بىتو از پريشانى * شود چو زلف سياه تو روز من شب تار

فراقنامه خواجو كسى كه برخواند * به آب ديده بشويد سياهى از طومار

487 [ برو اى خواجه و شه را به گدا باز گذار ]

487 [ برو اى خواجه و شه را به گدا باز گذار ]

ش

برو اى خواجه و شه را به گدا باز گذار * مهربانى كن و مه را به سها بازگذار

تو كه يك ذرّه ندارى خبر از آتش مهر * ذرّه بىسروپا را به هوا بازگذار

چند چون مرغ كنى سوى گلستان پرواز * راه آمد شد بستان بصبا بازگذار

من چو بىيار سر از پاى نمىدانم باز * آن صنم را به من بىسروپا بازگذار

اى مقيم در خلوتگه سلطان آخر * منزل خويشتن امشب به گدا باز گذار

از گل و بلبل اگر برگ و نوا مىطلبى * همچو نى درگذر از برگ و نوا بازگذار

ز پى نافه چين گر به ختا خواهى رفت * چين گيسوى بتان گير و خطا بازگذار

عاشقان را بجز از درد نباشد درمان * دُردى درد بدست آر و دوا بازگذار

گرت از ابر گهربار حيا مىباشد * خون ببار از مژهء چشم و حيا بازگذار

هركه از مروه صفا مىطلبد گو بصبوح * بادهء صاف طلب دار و صفا بازگذار

چون دم از بحر زنم ديدهء خواجو گويد * كه ازين پس سخن بحر بما بازگذار

488 [ طرّه بفشان و مرا بيش پريشان مگذار ]

488 [ طرّه بفشان و مرا بيش پريشان مگذار ]

ح

طرّه بفشان و مرا بيش پريشان مگذار * پرده بگشاى و مرا بسته هجران مگذار

ماه را از شكن سنبل شبگون بنماى * لاله را اين‌همه در سايهء ريحان مگذار

زلف مشكين كه چنين بر قدمت دارد سر * بيش ازينش چو من خسته پريشان مگذار

هركه از مهر تو چون ذرّه شود سرگردان * دورش از روى چو خورشيد درفشان مگذار

كام جانم ز نمكدان عقيقت شكريست * آخر اين حسرتم اندر دل بريان مگذار

من سرگشته چو سر در سر زلفت كردم * دست من گير و مرا بىسروسامان مگذار