غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٠

479 [ مرغ جم باز حديثى ز سبا مىگويد ]

با گل بستان‌فروز روى تو خواجو * باد بود هرچه از بهار بگويد

ز شهريار كه آيد كه حال يار بگويد * رسد به بنده و رمزى ز شهريار بگويد

بعندليب نسيمى ز گلستان برساند * به مرغزار حديثى ز مرغزار بگويد

هرآنچه گويد از اوصاف دلبران دل رامين * ز حسن ويس گل‌اندام گل‌عذار بگويد

بدان قرار كه دلبستگى نمايد و فصلى * از آن دو زلف پريشان بىقرار بگويد

بگو كه پرده‌سراساز را بساز درآرد * مگر ترانه‌اى از قول آن نگار بگويد

كدام ذرّه كه از آفتاب روى بتابد * كدام يار كه ترك ديار يار بگويد

چه سود نرگس سرمست را نصيحت بلبل * كه هيچ فائده نبود اگر هزار بگويد

كسى كه در دم صبح از خمار جان بلب آرد * كجا به ترك مى لعل خوشگوار بگويد

ز نوبهار چه پرسد نشان روى تو خواجو * چرا كه باد بود هرچه نوبهار بگويد

مرغ جم باز حديثى ز سبا مىگويد * بشنو آخر كه ز بلقيس چها مىگويد

خبر چشمهء حيوان بخضر مىآرد * قصّهء حضرت سلطان به گدا مىگويد

پرتو مهر درخشان به سها مىبخشد * سخن سرو خرامان به گيا مىگويد

با دل خستهء يكتاى من سودائى * حال آن زلف پريشان دوتا مىگويد

دلم از ديده كند ناله كه هردم بچه روى * يك‌به‌يك قصّهء ما را همه جا مىگويد

حال گيسوى تو از باد صبا مىپرسم * گرچه با دست حديثى كه صبا مىگويد

مشك با چين سر زلف تو از خوش‌نفسى * هرچه گويد مشنو زانكه خطا مىگويد

ابروى شوخ تو در گوش دلم پيوسته * حال زلف تو پراكنده چرا مىگويد

ترك دشنام ده اين لحظه كه مسكين خواجو * از درت مىبرد ابرام و دعا مىگويد