غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

35 [ آن ماه مهر پيكر نامهربان ما ]

آب رخ پيش ما كسى دارد * كه بود خاك آستان شما

مىكند مرغ جان ما پرواز * دم‌به‌دم سوى آشيان شما

چه بود گر بما رساند باد * بوئى از طرف بوستان شما

خواب خوش را بخواب مىبينم * از غم چشم ناتوان شما

زلف دلبند اگر برافشانند * برفشانيم جان بجان شما

دل خواجو نگر كه چون زده است * چنگ در زلف دل‌ستان شما

اگر سرم برود در سر وفاى شما * ز سر برون نرود هرگزم هواى شما

به خاك پاى شما كان زمان كه خاك شوم * هنوز برنكنم دل ز خاك پاى شما

چو مرغ جان من از آشيان هوا گيرد * كند نزول به خاك در سراى شما

در آن زمان كه روند از قفاى تابوتم * بود مرا دل سرگشته در قفاى شما

شوم نشانهء تير قضا بدان اوميد * كه جان ببازم و حاصل كنم رضاى شما

كرا بجاى شما در جهان توانم ديد * چرا كه نيست مرا هيچ‌كس بجاى شما

ز بندگى شما صد هزارم آزاديست * كه سلطنت كند آن كو بود گداى شما

گرم دعاى شما ورد جان بود چه عجب * كه هست روز و شب اوراد من دعاى شما

كجا سزاى شما خدمتى توانم كرد * جز اينكه روى نپيچم زنا سزاى شما

غريب نيست اگر شد ز خويش بيگانه * هرآن غريب كه گشتست آشناى شما

اگر به غير شما مىكند نظر خواجو * چو آب مىشودش ديده از حياى شما

آن ماه مهر پيكر نامهربان ما * گفت اى بنطق طوطى شكرستان ما

وقت سحر شدى به تماشاى گل بباغ * شرمت نيامد از رخ چون گلستان ما

در باغ سرو را ز حيا پاى در گِلست * از اعتدال قدّ چو سرو روان ما

برگ بنفشه كز چمن آيد نسيم او * تابيست از دو سنبل عنبرفشان ما

آب حيات كز ظلماتش نشان دهند * آبيست پيش كوثر آتش‌نشان ما

مائيم فتنه‌اى كه در آخر زمان بود * ور نى كدام فتنه بود در زمان ما