غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

477 [ كيست كه با من حديث يار بگويد ]

چون من از پاى فتادم نبود هيچ غريب * گر من بىسروپا را بقدم ياد كنيد

در چمن چون قدح لاله‌عذاران طلبند * جام گيريد و ز عشرتگه جم ياد كنيد

ور در ايوان سلاطين ره قربت باشد * ز مقيمان سر كوى ستم ياد كنيد

بلبل خستهء بىبرگ و نوا را آخر * بنسيم گلى از باغ كرم ياد كنيد

سوخت در باديه از حسرت آبى خواجو * زان جگرسوخته در بيت حرم ياد كنيد

آن شكرلب كه نباتش ز شكر مىرويد * از سمن‌برگ رخش سنبل تر مىرويد

مىرود آب گل از نسترنش مىريزد * و ارغوان و گلش از راهگذر مىرويد

بجز آن پسته‌دهن هيچ سهى سروى را * نار سيمين نشنيدم كه ز بر مىرويد

تا تو در چشم منى از لب سرچشمهء چشم * لاله مىچينم و در لحظه دگر مىرويد

فتنه دور قمر نزد خرد دانى چيست * سبزهء خطّ تو كز طرف قمر مىرويد

تيغ هجرم چه زنى كز دل ريشم هردم * مىدمد شاخ تبر خون و تبر مىرويد

فصل نوروز چو در برگ سمن مىنگرم * بىگل روى تو خارم ز بصر مىرويد

هر زمانم كه خط سبز تو آيد در چشم * سبزه بينم ز لب چشمه كه برمىرويد

اى بسا برگ شقايق كه دمادم در باغ * از سرشك من و خوناب جگر مىرويد

ظاهر آنست كه از خون دل فرهادست * آن‌همه لاله كه بر كوه و كمر مىرويد

اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خيزد * از رخ زرد تو چونست كه زر مىرويد

كيست كه با من حديث يار بگويد * بهر دلم حال آن نگار بگويد

پيش كسى كز خمار جان بلب آورد * وصف مى لعل خوشگوار بگويد

وز سرمستى به نزد باده‌گساران * رمزى از آن چشم پرخمار بگويد

لطف كند وز براى خاطر رامين * شمه‌اى از ويس گل‌عذار بگويد

ور گذرى باشدش به منزل ليلى * قصّهء مجنون دل‌فگار بگويد

دوست مخوانش كه رخ ز دوست بتابد * يار مگويش كه ترك يار بگويد

باد بهار از چمن به شنعت بلبل * باز نيايد اگر هزار بگويد