غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٧

473 [ حديث شمع از پروانه پرسيد ]

آخر از سوز دل شبهاى من ياد آوريد * همچو شمعم در ميان انجمن ياد آوريد

صبحدم در پاى گل چون با حريفان مىخوريد * بلبلان را بر فراز نارون ياد آوريد

در چمن چون مطرب از عشّاق بنوازد نوا * از نواى نغمهء مرغ چمن ياد آوريد

جعد سنبل چون شكن گيرد ز باد صبحدم * از شكنج زلف آن پيمان‌شكن ياد آوريد

ابر نيسانى چو لؤلؤ بار گردد در چمن * ز آب چشمم همچو لؤلئى عدن ياد آوريد

يوسف مصرى گر از زندانيان پرسد خبر * از غم يعقوب در بيت الحزن ياد آوريد

گر بيثرب اتفاق افتد كه روزى بگذريد * ناله و آه اويس اندر قرن ياد آوريد

دوستان هردم كه وصل دوستان حاصل كنيد * از غم هجران بىپايان من ياد آوريد

طوطى شكّرشكن وقتى كه آيد در سخن * اى بسا كز خواجوى شيرين‌سخن ياد آوريد

دوش چون موكب سلطان خيالش برسيد * اشكم از ديده روان تا سر راهش بدويد

خواستم تا بنويسم سخنى از دل ريش * قلمم را ز سر تيغ زبان خون بچكيد

نشنيديم كه نشنيد ملامت فرهاد * تا حديث از لب جان‌پرور شيرين بشنيد

دلم ابروى ترا مىطلبد پيوسته * ماه نو گرچه شب و روز نبايد طلبيد

خط مشكين كه نباتست بگرد شكرت * تا چه دوديست كه در آتش روى تو رسيد

چشم بد را نفس صبحدم از غايت مهر * آيتى در رخ چون ماه تمام تو دميد

خرده‌بينى كه كند دعوى صاحب‌نظرى * گر نديد از دهنت يك سر مو هيچ نديد

خلعت عشق تو بر قامت دل بينم راست * ليكن اين طرفه كه پيوسته ببايد پوشيد

تا از آن هندوى زنجيرى كافر چه كشد * دل خواجو كه ببند سر زلف تو كشيد

حديث شمع از پروانه پرسيد * نشان گنج از ويرانه پرسيد

فروغ طلعت از آئينه جوئيد * پريشانى زلف از شانه پرسيد

اگر آگه نئيد از صورت خويش * برون آئيد و از بيگانه پرسيد