غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

466 [ وهم بسى رفت و مكانش نديد ]

گر مهر نباشد نرود روز به پايان * ليكن همه كس محرم اين راز نيايد

آه از دل خواجو كه كسى در غم هجرش * جز آه دل سوخته دمساز نيايد

جز ناله كسى مونس و دمساز نيايد * جز سايه كسى همره و همراز نيايد

اى خواجه برو باد مپيماى كه بلبل * در فصل بهاران ز چمن باز نيايد

گفتم كه ز من سر مكش اى سرو روان گفت * تا سر نكشد سرو سرافراز نيايد

هر دل كه به دستش نبود رشتهء دولت * هم‌بازى آن زلف رسن بازنيايد

بازآى و بسوى من بيدل نظرى كن * هرچند مگس در نظر بازنيايد

صاحب‌نظر از نوك خدنگ تو ننالد * بر كشته چو خنجر زنى آواز نيايد

چون بلبل دلسوخته را بال شكستند * بر طرف چمن باز به پرواز نيايد

تا زنده بود شمع صفت برنكند سر * در پاى تو هركس كه سرانداز نيايد

خواجو ز سفر عزم وطن كرد و ليكن * مرغى كه برون شد ز قفس باز نيايد

به مهر روى تو در آفتاب نتوان ديد * ببوى زلف تو در مشك ناب نتوان ديد

دو چشم مست تو ديشب بخواب مىديدم * ولى چه سود كه آن جز بخواب نتوان ديد

اگرچه آب رخت عين آتشست و ليك * فروغ آتش رويت در آب نتوان ديد

چو ماه مهرفروزت به زير سايهء شب * به هيچ‌روى مهى شب نقاب نتوان ديد

رخ تو در شكن زلف پرشكن ديدم * اگرچه در شب تار آفتاب نتوان ديد

خواص چشمهء نوشت كه جوهر روحست * بيار باده كه جز در شراب نتوان ديد

دل شكستهء خواجو خراب گشت و رواست * كه گنج عشق تو جز در خراب نتوان ديد

وهم بسى رفت و مكانش نديد * فكر بسى گشت و نشانش نديد

هركه درافتاد بميدان او * غرقهء خون گشت و سنانش نديد