غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

463 [ در پاى تو هركس كه سرانداز نيايد ]

بيار آن مى كه در خمخانه باقيست * كه كار ما به جامى برنيايد

به ترك نيك‌نامى كن كه در عشق * نكونامى به نامى برنيايد

حديث سوز عشق از پختگان پرس * كه دود دل ز خامى برنيايد

چو نون قامتم در مكتب عشق * ز نوك خامه لامى برنيايد

بسوز نالهء زارم ز عشّاق * نواى زير و بامى برنيايد

چه سروست آنكه بر بامست ليكن * سهى سروى به بامى برنيايد

برو خواجو كه وصل پادشاهى * ز دست هر غلامى برنيايد

مهى چون او به ماهى برنيايد * شهى ز انسان به گاهى برنيايد

چو زلف هندوى زنگىنژادش * هندوستان سياهى برنيايد

به اورنگ لطافت تا بمحشر * چو آن گلچهر شاهى برنيايد

دل‌افروزى چو آن خورشيد خوبان * ز طرف بارگاهى برنيايد

مهش خوانم و ليكن روشنست اين * كه ماهى با كلاهى برنيايد

ور او را سرو گويم راست نبود * كه سروى در قباهى برنيايد

زمانى نگذرد كز خاك كويش * نفير دادخواهى برنيايد

گنهكارم چرا كان آتشم نيست * كزو دود گناهى برنيايد

برو خواجو كه آواز درائى * درين كشور ز راهى برنيايد

در پاى تو هركس كه سرانداز نيايد * چون هندوى زلف تو سرافراز نيايد

گر سر نكشد ز آتش دل شمع جگرسوز * مانندهء زر در دهن گاز نيايد

گفتم بگريزم ز كمند تو و ليكن * مرغى كه سوى دام رود باز نيايد

جان كى برم از آهوى صياد تو هيهات * گنجشك مگر در نظر بازنيايد

مرغ دل غمگين به هواى سر كويت * جز در قفس سينه به پرواز نيايد

صاحب‌نظر از ضربت شمشير ننالد * كآنكس كه بميرد زوى آواز نيايد

افغان مكن از ضرب كه هر ساز كه باشد * بىضرب يقينست كه بر ساز نيايد