غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

454 [ نسيم باد صبا چون ز بوستان آيد ]

عشقست كه چون پرده ز رخ باز گشايد * در ديدهء صاحب‌نظران حسن نمايد

حسنست كه چون مست به بازار برآيد * در پرده‌ئى هر زمزمهء عشق سرايد

گر عشق نباشد كمر حسن كه بندد * ور حسن نباشد دل عشق از چه گشايد

گر صورت جانان نبود دل كه ستاند * ور واسطهء جان نبود تن بچه پايد

خورشيد كه در پردهء انوار نهانست * گر رخ ننمايد دل ذرّه كه ربايد

بىمهر دل سوخته را نور نباشد * روشن شود آن خانه كه شمعيش درآيد

گر ابر نگريد دل بستان ز چه خندد * ور مى نبود زنگ غم از دل چه زدايد

خواجو اگر از عشق بسوزند چو شمعت * خوش باش كه از سوز دلت جان بفزايد

خواهى كه در آئينه رخت خوب نمايد * آئينه مصفّا و رخ آراسته بايد

چون برقع شبرنگ ز عارض بگشايد * از تيره شبم صبح درخشان بنمايد

از بس دل سرگشته كه بربود در آفاق * امروز دلى نيست كه ديگر بربايد

زين بيش مپاى اى مه بىمهر كزين بيش * پيداست كه عمر من دلخسته چه پايد

گر كام تو اينست كه جانم بلب آرى * خوش باش كه مقصود تو اين لحظه برآيد

در زلف تو بستم دل و اين نقش نبستم * كز بند سر زلف تو كارم نگشايد

هر صبحدم از نكهت آن زلف سمن‌ساى * بر طرف چمن باد صبا غاليه سايد

در ده مى چون زنگ كه آئينه جانست * تا زنگ غمم ز آينه جان بزدايد

مرغان خوش‌الحان چمن لال بمانند * چون بلبل باغ سخنم نغمه سرايد

در ديدهء خواجو رخ دلجوى تو نوريست * كز ديدن آن نور دل و ديده فزايد

نسيم باد صبا چون ز بوستان آيد * مرا ز نكهت او بوى دوستان آيد

برون دود ز ره ديده اشك گرم روم * ز به سكه از دل پرخون من بجان آيد

قلم چه شرح دهد زانكه داستان فراق * نه ممكنست كه يك شمه در بيان آيد