غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٧

449 [ گوئى بت من چون ز شبستان به در آيد ]

ور مجلس ما ز آتش عشقت نشود گرم * از سوز دل و ساز غم ما چه برآيد

هر لحظه به گوش آيدم از كعبهء همّت * كآيا ز حريم حرم ما چه برآيد

گفتم كه قلم شرح دهد قصّه خواجو * ليكن ز زبان و قلم ما چه برآيد

به سالى كى چنان ماهى برآيد * وگر آيد ز خرگاهى برآيد

چو رخسارش ز چين جعد شبگون * كجا از تيره شب ماهى برآيد

اگر آئينه چينست رويش * بگيرد زنگ اگر آهى برآيد

بسا خرمن كه در يكدم بسوزد * از آن آتش كه ناگاهى برآيد

همه شب تا سحر بيدار دارم * بود كان مه سحرگاهى برآيد

گدائى كو بكوى دل فروشد * گر از جان بگذرد شاهى برآيد

عجب نبود درين ميخانه خواجو * كه از مى كار گمراهى برآيد

گوئى بت من چون ز شبستان به در آيد * حوريست كه از روضهء رضوان به در آيد

ديگر متمايل نشود سرو خرامان * چون سرو من از خانه خرامان به در آيد

هر صبحدم آن ترك پرىرخ ز شبستان * چون چشمهء خورشيد درخشان به در آيد

آبيست كه سرچشمه‌اش از آتش سينه‌ست * اشكم كه ازين ديدهء گريان بدر آيد

تا كى كشم از سوز دل اين آه جگرسوز * هرچند كه دود از دل بريان به در آيد

شرطست نه بر چشمه كه بر چشم نشانند * مانند تو سروى كه ز بستان به در آيد

زين‌سان كه دلم در رسن زلف تو آويخت * باشد كه از آن چاه زنخدان به در آيد

گر نرگس خونخوار تو خون دل من ريخت * شك نيست كه بس فتنه ز مستان به در آيد

آيد همه شب زلف سياه تو بخوابم * تا خود چه ازين خواب پريشان به در آيد

از كوى تو خواجو به جفا بازنگردد * بلبل چه كند گر ز گلستان به در آيد