غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦

447 [ پيداست كه از دود دم ما چه برآيد ]

هر گره كز شكن زلف كژت بگشايند * زو همه نالهء دلهاى گرفتار آيد

گر دم از دانهء خال تو زند مشك‌فروش * سالها زو نفس نافهء تاتار آيد

زلف سرگشته اگر سر ز خطت برگيرد * همچو بخت من شوريده نگونسار آيد

من اگر در نظر خلق نيايم سهلست * مست كى در نظر مردم هشيار آيد

عيب بلبل نتوان كردن اگر فصل بهار * نرگست بيند و سرمست بگلزار

يوسف مصرى ما را چو به بازار برند * اى بسا جان عزيزش كه خريدار آيد

ذره‌ئى بيش نبيند ز من سوخته‌دل * آفتاب من اگر بر سر ديوار آيد

همچو خواجو نشود از مى و مستى بيكار * هركه با نرگس سرمست تو در كار آيد

446 [ سحر چو بوى گل از طرف مرغزار برآيد ]

446 [ سحر چو بوى گل از طرف مرغزار برآيد ]

س

سحر چو بوى گل از طرف مرغزار برآيد * نواى زير و بم از جان مرغزار برآيد

بيار اى بت ساقى مى مروّق باقى * كه كام جان من از جام خوشگوار برآيد

چو در خيال من آيد لب چو دانه نارت * به بوستان روانم درخت نار برآيد

خط تو چون به خطا ملك نيمروز بگيرد * خروش و ولوله از خيل زنگبار برآيد

برآيد از نفسم بوى مشك اگر به زبانم * حديث آن گره زلف مشكبار برآيد

چو هندوان رسن‌باز هردم اين دل ريشم * بدان كمند گره‌گير تاب‌دار برآيد

بود كه كام من خسته‌دل برآيد اگرچه * به روزگار مرادى ز روزگار برآيد

ببخت شور من بينوا ز گلبن ايّام * اگر گلى بدمد صد هزار خار برآيد

دعا و زارى خواجو و آه نيم‌شبانش * اگرنه كارگر آيد چگونه كار برآيد

447 [ پيداست كه از دود دم ما چه برآيد ]

447 [ پيداست كه از دود دم ما چه برآيد ]

ش

پيداست كه از دود دم ما چه برآيد * يا خود ز وجود و عدم ما چه برآيد

اى صبح جهانتاب دمى همدم ما باش * وانگاه ببين تا ز دم ما چه برآيد

نقد دل ما را چه زنى طعنه كه قلبست * بىضرب قبول از درم ما چه برآيد

بازآى و قدم رنجه كن و محنت ما بين * ور نى ز قدوم و قدم ما چه برآيد

گفتى كه كرم باشد اگر بگذرى از ما * داند همه كس كز كرم ما چه برآيد

گر عشق تو در پردهء دل نفكند آواز * از زمزمهء زير و بم ما چه برآيد