غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

445 [ هركه با نرگس سرمست تو در كار آيد ]

دلم بىوصل جانان جان نخواهد * كه عاشق جان بىجانان نخواهد

دل ديوانگان عاقل نگردد * سر شوريدگان سامان نخواهد

روان جز لعل جان‌افزا نجويد * خضر جز چشمهء حيوان نخواهد

طبيب عاشقان درمان نسازد * مريض عاشقى درمان نخواهد

اگر صد روضه بر آدم كنى عرض * برون از روضهء رضوان نخواهد

ورش صد ابن يامين هست يعقوب * به غير از يوسف كنعان نخواهد

اگر گويم خلاف عقل باشد * كه مفلس ملكت خاقان نخواهد

كجا خسرو لب شيرين نجويد * چرا بلبل گل خندان نخواهد

دلم جز روى و موى گلعذاران * تماشاى گل و ريحان نخواهد

بخواهد ريخت خونم مردم چشم * بلى دهقان بجز باران نخواهد

از آن خواجو از اين منزل سفر كرد * كه سلطانيه بىسلطان نخواهد

جان برافشان اگرت صحبت جانان بايد * خون دل نوش اگرت آرزوى جان بايد

برو و مملك كفر مسخّر گردان * گر ترا تختگه عالم ايمان بايد

در پى خضر شو و روى متاب از ظلمات * اگرت شربتى از چشمهء حيوان بايد

هرك را دست دهد وصل پرىرخساران * ديو باشد اگرش ملك سليمان بايد

تا پريشان بود آن زلف سيه جمعى را * جاى دل در خم آن زلف پريشان بايد

سرمهء ديده ز خاك ره دربان سازد * هرك را صحن سراپردهء سلطان بايد

حُكم و حِكمت به كه دادند درين ره خواجو * بگذر از حكم اگرت حكمت يونان بايد

هركه با نرگس سرمست تو در كار آيد * روز و شب معتكف خانهء خمّار آيد

صوفى از زلف تو گر يك سر مو دريابد * خرقه بفروشد و در حلقهء زنار آيد

تو مپندار كه از غايت زيبائى و لطف * نقش روى تو در آئينهء پندار آيد