غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٤

442 [ چشمت دل پر ز تاب خواهد ]

مهرهء مهر چو از حقّه مينا بنمود * ماه من طلعت صبح از شب يلدا بنمود

گوشوار زرش از طرف بناگوش چو سيم * گوئى از جرم قمر زهرهء زهرا بنمود

سرو را در چمن آواز قيامت بنشست * چون سهى سرو من آن قامت رعنا بنمود

صوفى از خرقه برون آمد و زنّار ببست * چون بت من گرهء زلف چليپا بنمود

گفتمش مرغ دلم از چه به دام تو فتاد * دانهء خال سيه بر رخ زيبا بنمود

غم سوداى ترا شرح چه حاجت چو دلم * بر رخ زرد اثر سرّ سويدا بنمود

چشم جادوى تو چون دست برآورد بسحر * رخت از لفت چو ثعبان يد بيضا بنمود

به شكرخنده در احياى دل خسته‌دلان * لب جانبخش تو اعجاز مسيحا بنمود

چشم خواجو چو سر حقهء گوهر بگشود * لعل ناب از صدف لؤلئى لالا بنمود

شاهد مهوش طبعش بشكر گفتارى * اى بسا شور كه از لعل شكرخا بنمود

چشمت دل پر ز تاب خواهد * مستست از آن كباب خواهد

كام دل من بجز لبت نيست * سرمست شراب ناب خواهد

از من همه رنگ زرد خواهى * آخر كه زر از خراب خواهد !

چشم توام اشك جويد از چشم * مخمور مداوم آب خواهد

شد گريه و ناله مونس من * مىخواره مى و رباب خواهد

از روى تو ديده چون كند صبر * گازر همه آفتاب خواهد

از خواب نمىشكيبدت چشم * بيمار هميشه خواب خواهد

جان وصل تو بىرقيب جويد * دل روى تو بىنقاب خواهد

چون خاك درش مقام خواجوست * دورى ز وى از چه باب خواهد