غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

440 [ زهى لعل تو درّ درج منضود ]

مكن انديشه ز ايذاى حسودان خواجو * نطق عيسى بوجود دم خر كم نشود

سنگ بدگوهر اگر كاسهء زرّين شكند * قيمت سنگ نيفزايد و زر كم نشود

گفته‌اند اين مثل و من دگرت مىگويم * كه بتقبيح نظر نور بصر كم نشود

عجب از قافله دارم كه بدر مىنشود * تا ز خون دل من مرحله تر مىنشود

خاطرم در پى او مىرود از هر طرفى * گرچه از خاطر من هيچ بدر مىنشود

آن‌چنان در دل و چشمم متصوّر شده است * كز برم رفت و هنوزم ز نظر مىنشود

دست داديم ببند تو و تسليم شديم * چاره‌ئى نيست چو دستم به تو در مىنشود

صيد را قيد چه حاجت كه گرفتار غمت * گر به تيغش بزنى جاى دگر مىنشود

هر شب از ناله من مرغ به افغان آيد * وين عجب‌تر كه ترا هيچ خبر مىنشود

عاقبت در سر كار تو كنم جان عزيز * چكنم بىتو مرا كار بسر مىنشود

روز عمرم ز پى وصل تو شب شد هيهات * وين شب هجر تو گوئى كه سحر مىنشود

كاروان گر به سفر مىرود از منزل دوست * دل برگشتهء خواجو به سفر مىنشود

زهى لعل تو درّ درج منضود * عذارت آتش و زلف سيه دود

ميانت چون تنم پيداى پنهان * دهانت چون دلم معدوم موجود

مريض عشق را درد تو درمان * اسير شوق را قصد تو مقصود

چرا كردى بقول بدسگالان * طريق وصل را يكباره مسدود

گناه از بنده و عفو از خداوند * تمنّا از گدا وز پادشه جود

فكندى با قيامت وعده وصل * خوشا روزى كه باشد روز موعود

خلاف عهد و قطع مهر و پيوند * ميان دلبران رسميست معهود

روان كن اى نگار آتشين‌روى * زلالى آتشى زان آب معقود

ز من بشنو نواى نغمهء عشق * كه خوش باشد زبور از لفظ داود

بود حكمت روان بر جان خواجو * كه سلطانست اياز و بنده محمود