غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

436 [ بيا كه بىسر زلفت مرا بسر نشود ]

چشم را دربند تا در دل نيايد غير دوست * گر در مجسد نبندى سگ به مسجد در شود

از دو عالم دست كوته كن چو سرو آزاده‌وار * كآنكه كوته‌دست باشد در جهان سرور شود

نور نبود هر درونى را كه در وى مهر نيست * آتشى چون برفروزى خانه روشن‌تر شود

مؤمنى كو دل بدست عشق بت‌روئى سپرد * گر بكفر زلفش ايمان آورد كافر شود

مىنويسم شعر بر طومار و مىشويم به اشك * بر اميد آنكه شعر سوزناكم تر شود

همچو صبح ار صادقى خواجو مشو خالى ز مهر * كآنكه روزى مهر ورزيدست نيك‌اختر شود

هركو نظر كند به تو صاحب‌نظر شود * وانكش خبر شود ز غمت بىخبر شود

چون آبگينه اين دل مجروح نازكم * هرچند بيشتر شكند تيزتر شود

بگشا كمر كه جامهء جان را قبا كنم * گر زانكه دست من به ميانت كمر شود

منعم مكن ز گريه كه در آتش فراق * از سيم اشك كار رخم همچو زر شود

از دست ديده نامه نيارم نوشت از آنك * هر لحظه خون روان كند و نامه تر شود

كى بركنم دل از رخ جانان كه مهر او * با شير در دل آمد و با جان بدر شود

بىسر بسر شود من دلخسته را و ليك * بىاو گمان مبر كه زمانى بسر شود

اى دل صبور باش و مخور غم كه عاقبت * اين شام صبح گردد و اين شب سحر شود

خواجو ز عشق روى مگردان كه در هوا * ساير ببال همّت و طائر بپر شود

بيا كه بىسر زلفت مرا بسر نشود * خيالت از سر پرشور من بدر نشود

اگر بديده مورى فروروم صد بار * معيّنست كه آن مور را خبر نشود

چو چرخم از سر كويت درين ديار افكند * گمان مبر كه خروشم بچرخ برنشود

ز به سكه سنگ زنم بىرخ تو بر سينه * دل شكسته من چون شكسته‌تر نشود

ملامتم مكن اى پارسا كه از رخ خوب * كسى نظر نكند كز پى نظر نشود

ز عشق سيمبران هركه رنگ رخساره * بسان زر نكند كار او چو زر نشود

كسى كه در قلم آرد حديث شكّر دوست * عجب گرش ز حلاوت قلم شكر نشود