غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠

434 [ اى كه هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود ]

تشنهء غنچهء سيراب ترا آب چه سود * مردهء نرگس پرخواب ترا خواب چه سود

جان شيرين چو به تلخى بلب آرد فرهاد * گر چشانندش از آن پس شكر ناب چه سود

چون توئى نور دل ديدهء صاحب‌نظران * شمع بىروى تو در مجلس اصحاب چه سود

من كه بىخاك سر كوى تو نتوانم خفت * بستر خواب من از قاقم و سنجاب چه سود

كام جانم ز لب اين لحظه برآور ور نى * تشنه در باديه چون خاك شود آب چه سود

دم‌به‌دم مردمك ديده دهد جلايم * دل چو خون گشت كنون شربت عنّاب چه سود

همچو چشمت چو ز مستى نفسى خالى نيست * زاهد صومعه را گوشهء محراب چه سود

بىفروغ رخ زيباى تو در زلف سياه * در شب تيره مرا پرتو مهتاب چه سود

چون بخنجر ز درت بازنگردد خواجو * اين‌همه جور جفا با وى ازين باب چه سود

باش تا روى تو خورشيد جهانتاب شود * به شكرخنده عقيقت شكر ناب شود

باش تا شمع جمال تو بهنگام صبوح * مجلس‌افروز سراپردهء اصحاب شود

باش تا آهوى شيرافكن روبه‌بازت * همچو بخت من دلسوخته در خواب شود

باش تا آب حياتى كه خضر تشنهء اوست * پيش سرچشمهء نوشت ز حيا آب شود

باش تا از شب مه‌پوش قمرفرسايت * پردهء ابر سيه مانع مهتاب شود

باش تا هر نفس از نكهت انفاس نسيم * حلقهء زلف رسن تاب تو در تاب شود

باش تا از هوس ابروى و چشمت پيوست * زاهد گوشه‌نشين مست بمحراب شود

باش تا بىرخ گلگون و تن سيمينت * چشم صاحب‌نظران چشمهء سيماب شود

باش تا در هوس لعل لبت خواجو را * درج خاطر همه پرلؤلؤى خوشاب شود

اى كه هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود * سنبل از گل برفكن تا خانه پرعنبر شود

از هزاران دل يكى را باشد استعداد عشق * تا نگوئى در صدف هر قطره‌اى گوهر شود

هرك را وجدى نباشد كى بغلتاند سماع * آتشى بايد كه تا دودى به روزن برشود