غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

30 [ بده آن راح روان‌پرور ريحانى را ]

هركه جان در قدمش بازد و قدرى داند * اهل دل عاشق جانباز نخوانند او را

خواجو ار تشنه بميرد بجز از مردم چشم * آبى اين طايفه بر لب نچكانند او را

رحم بر گدايان نيست ماه نيمروزى را * مهرماش چندان نيست ماه نيمروزى را

روى پرنگارش بين چشم پرخمارش بين * لعل آبدارش بين ماه نيمروزى را

آن مهست يار رخسار شكرست يا گفتار * عارضست يا گلزار ماه نيمروزى را

جعد مشك‌بارش گير زلف تاب‌دارش گير * خيز و در كنارش گير ماه نيمروزى را

لعبت برى پيكر و آفتاب شب زيور * گر نديده‌ا بنگر ماه نيمروزى را

موسم سحر شد خيز باده در صراحى ريز * در كمند زلف آويز ماه نيمروزى را

مى به مىپرستان آر باده سوى مستان آر * خيز و در شبستان آر ماه نيمروزى را

يار جز جفاجو نيست گو مكن كه نيكو نيست * هيچ مهر خواجو نيست ماه نيمروزى را

بده آن راح روان‌پرور ريحانى را * كه به كاشانه كشيم آن بت روحانى را

من به ديوانگى ار فاش شدم معذورم * كان پرى صيد كند ديو سليمانى را

سر به‌پاى فرسش در فكنم همچون گوى * چون برين در كشد آن ابلق چوگانى را

برو اى خواجه اگر زانكه به صد جان عزيز * مىفروشند بخر يوسف كنعانى را

گر تو انكار كنى مستى ما را چه عجب * كافران كفر شمارند مسلمانى را

ابر چشمم چو شود سيل‌فشان از لاله * كوه در دوش كشد جامهء بارانى را

كام درويش جزين نيست كه بر وفق مراد * باز بيند علم دولت سلطانى را

چشم خواجو چو سر طبلهء دُر بگشايد * از حيا آب كند گوهر عمّانى را

دل اين سوخته بربود و به دربان گويد * كه بران از درم آن شاعر كرمانى را