غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

431 [ ترك تيرانداز من كز پيش لشكر مىرود ]

چون ميان دجله خواجو را كجا بودى كنار * كز كنار او دمى خالى نيفتادى ز رود

نقش رويت به چه رو از دل پرخون برود * با خيال لبت از چشم چو جيحون برود

بچه افسون دل از آن مار سيه برهانم * كان نه ماريست كه از حلقه به افسون برود

از سر كوى توام روى برون رفتن نيست * هرك را پاى فرورفت به گل چون برود

ديده غيرت برد از دل كه مقيم در تست * در ميانشان چو نكو درنگرى خون برود

چون دلم در سر آن زلف سيه خواهد شد * بچه روى از سر آن هندوى ميمون برود

جانم از ملك درون عزم سفر خواهد كرد * اى دل غم‌زده بشتاب كه اكنون برود

خواجو از چشم پرآب ار گهرافشان گردد * عقد گوهر دلش از لؤلؤ مكنون برود

ترك تيرانداز من كز پيش لشكر مىرود * دلربا مىآيدم در چشم و دلبر مىرود

بامدادان كان مه از خرگاه مىآيد برون * ز آتش رخسارش آب چشمهء خور مىرود

من به تلخى جان شيرين مىدهم فرهادوار * وز لب شيرين جانان آب شكّر مىرود

آتشى در سينه دارم كز درون سوزناك * دم‌به‌دم چون شمع مجلس دودم از سر مىرود

گر به دامن اشك در پايم گهرريزى كند * جاى آن باشد چرا كو بر سر زر مىرود

تيره مىگردد سحرگه ديدهء سيّارگان * به سكه دود آه من در چشم اختر مىرود

مىرود خونم ز چشم خونفشان تدبير چيست * زانكه هر ساعت كه مىآيد فزون‌تر مىرود

چنگ را بينم كه هنگام صبوح از درد من * مىكند فرياد و خون از چشم ساغر مىرود

اى بهشتى پيكر از فردوس مىآئى مگر * كز عقيق جان‌فزايت آب كوثر مىرود

گر دل و دين در سر زلف تو كردم دور نيست * رخت مؤمن در سر تشويش كافر مىرود

چون دبير از حال خواجو مىكند رمزى بيان * خون چشمم چون قلم بر روى دفتر مىرود