غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٨

429 [ راستى را در سپاهان خوش بود آواز رود ]

جهان چون روز روشن بود بر چشمم شب تارى * تو گوئى شمع رخسارش چراغ آسمانى بود

ز آه و اشك ميگونم شبى تا روز در مجلس * سماع ارغنونى و شراب ارغوانى بود

چو خضرم هر زمان مىشد حيات جاودان حاصل * كه مى در ظلمت شب عين آب زندگانى بود

خيال قد سروآساش چون در چشم من بنشست * مرا بر جويبار ديده سرو بوستانى بود

ميانش را نشان هستى اندر نيستى جستم * چو ديدم در كنار آن را نشان از بىنشانى بود

چنان كاندر پريشانى سرافرازى كند زلفش * توانائى چشم ساحرش در ناتوانى بود

چو چشم خواجوى دلخسته گاه گوهرافشانى * همه شب كار لعل آبدارش دُرفشانى بود

مرا وقتى نگارى خرگهى بود * كه قدّش غيرت سرو سهى بود

نه از باغش مرا برگ جدائى * نه از سيبش مرا روى بهى بود

به شب روشن شدى را هم ز رويش * ز مويش گرچه بيم گمرهى بود

ز چشم آهوانش خواب خرگوش * نه از مستى ز عين روبهى بود

سخن كوته كنم دور از جمالش * مراد از عمر خويشم كوتهى بود

رخم پرناردان مىشد ز خوناب * كه از نارش دمى دستم تهى بود

ز مردان رهش خواجو در اين راه * كسى كو جان بداد آن‌كس رهى بود

راستى را در سپاهان خوش بود آواز رود * در ميان باغ‌كاران يا كنار زنده‌رود

باده در ساغر فكن ساقى كه من رفتم بباد * رود را بر ساز كن مطرب كه دل دادم برود

جام لعل و جامهء نيلى سيه‌روئى بود * خيز و خم بنماى تا خمرى كنم دلق كبود

گر تو ناوك مىزنى دور افكنم درع و سپر * ور تو خنجر مىكشى يكسو نهم خفتان و خود

شاهد بربطزن از عشّاق مىسازد نوا * بلبل خوش‌نغمه از نوروز مىگويد سرود

در چنين موسم كه گل فرش طرب گسترده است * جامهء جان مرا گوئى ز غم شد تاروپود

آن شه خوبان زبردست و گدايان زيردست * او چو كيخسرو بلند افتاده و پيران فرود

مىبرد جانم بر محراب ابرويش نماز * مىفرستد چشم من بر خاك درگاهش درود