غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

418 [ دوشم وطن بجز در دير مغان نبود ]

دوشم بشمع روى چو ماهت نياز بود * جانم چو شمع از آتش دل در گداز بود

در انتظار صيد تذرو وصال تو * چشمم ز شام تا به گه صبح باز بود

از من مپرس حال شب ديرپاى هجر * از بهر آنكه قصّه آن شب دراز بود

من در نياز بودم و اصحاب در نماز * ليكن نياز من همه عين نماز بود

مىساختم چو بربط و مىسوختم چو عود * زيرا كه چارهء دل من سوز و ساز بود

در اصل چون تعلق جانى حقيقتست * مشنو كه عشق ليلى و مجنون مجاز بود

ترك مراد چون ز كمال محبّتست * جم را گمان مبر كه بخاتم نياز بود

پيوسته با خيال حبيب حرم‌نشين * جان اويس بلبل بستان راز بود

خواجو كدام سلطنت از ملك هر دو كون * محمود را وراى وصال اياز بود

ياد باد آن شب كه در مجلس خروش چنگ بود * مطربان را عود بر ساز و دف اندر چنگ بود

شاهدان در رقص بودند و حريفان در سماع * وانكه او بر خفتگان گلبانگ مىزد چنگ بود

دستگير خستگان جام مى گلرنگ شد * مشرب آتش عذاران آب آتش‌رنگ بود

گوش جانم بر سماع بلبلان صبح‌خيز * چشم عقلم بر جمال گلرخان شنگ بود

گرچه صيقل مىبرد آثار زنگ از آينه * صيقل آئينهء جانم مى چون زنگ بود

آن زمان كآن ماه رخشان خورآئين رخ نمود * باغ پرگل‌چهر گشت و كاخ پراورنگ بود

بر من بيدل نبخشود و دلم را صيد كرد * گوئيان در شهر دلهاى پريشان تنگ بود

پيش شيرين قصهء فرهاد مسكين كس نگفت * يا دل آن خسرو خوبان خلّخ سنگ بود

مطربان از گفتهء خواجو سرودى مىزدند * ليكن آن گل‌روى را از نام خواجو ننگ بود

دوشم وطن بجز در دير مغان نبود * قوت روان من ز شراب مغانه بود

بود از خروش مرغ صراحى سماع من * وز سوز سينه هر نفسم جز فغان نبود

دل را كه بود بىخبر از جام سرمدى * جز لعل جانفزاى بتان كام جان نبود