غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

415 [ ترك من گوئى كه بازش خاطر نخجير بود ]

چنين كه سر بغلامى نهاده‌اى خواجو * بر آستان تو سلطان غلام خواهد بود

414 [ تا ترا برگ ما نخواهد بود ]

414 [ تا ترا برگ ما نخواهد بود ]

ش

تا ترا برگ ما نخواهد بود * كار ما را نوا نخواهد بود

از دهانت چنين كه مىبينيم * كام جانم روا نخواهد بود

چين زلف ترا اگر به مثل * مشك خوانم خطا نخواهد بود

سر پيوند آرزومندان * خواهدت بود يا نخواهد بود

مى صافى بده كه صوفى را * هيچ بىمى صفا نخواهد بود

آنكه بيگانه دارد از خويشم * با كسى آشنا نخواهد بود

چند رانيم اشك در عقبش * كالتفاتش بما نخواهد بود

سخن يار اگر بود دشنام * ورد ما جز دعا نخواهد بود

ماجرائى كه اشك مىراند * به از آن ماجرا نخواهد بود

خيز خواجو كه هيچ سلطان را * غم كار گدا نخواهد بود

415 [ ترك من گوئى كه بازش خاطر نخجير بود ]

415 [ ترك من گوئى كه بازش خاطر نخجير بود ]

ح

ترك من گوئى كه بازش خاطر نخجير بود * كابرويش چاچى كمان و نوك مژگان تير بود

گه ز چين زلف او صد شور در چين ميفتاد * گه ز چشم جادوش صد فتنه در كشمير بود

دوش تركى تيغ‌زن را مست مىديديم بخواب * چون بديدم چشم شوخ دلبرم تعبير بود

غنچه در مهد زمرّد در تبسم بود و باز * بلبل شب‌خيز كارش نالهء شبگير بود

چنگ در زنجير زلفش چون ز دم ديوانه‌وار * زير هر مويش دلى ديوانه در زنجير بود

نقش مىبستم كزو يكباره دامن در كشم * ليكن از شوقم سرشك ديده دامنگير بود

پير ديرم دوش مىگفت اى جوانان بنگريد * كاين جوان خسته‌خاطر در محبت پير بود

گفتم از قيدش به دانائى برون آيم و ليك * آن‌چنان تدبير كردم وينچنين تقدير بود

بامدادان چون برآمد ماه بىمهرم به بام * زير بامش كار خواجو ناله‌هاى زير بود