غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٩

28 [ آنكه بر هر طرفى منتظرانند او را ]

چرا از كعبه برگردم كه گر خارى بود در ره * برآرم آه و در يكدم بسوزانم مغيلان را

اگر همچون خضر خواهى كه دايم زنده‌دل باشى * روان در پاى جانان ريز اگر دستت دهد جان را

به فردوسم مكن دعوت كه بىآن حور مه‌پيكر * كسى كو آدمى باشد نخواهد باغ رضوان را

ببوى لعل ميگونش به ظلماتى درافتادم * كه گر ميرم ز استسقا نجويم آب حيوان را

چمن پيرا اگر چشمش بر آن سرو دوان افتد * دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستان را

مگر باد سحرگاهى هوادارى كند ور نى * نسيم يوسف مصرى كه آرد پير كنعان را

چو مستان حرم خواجو جمال كعبه ياد آرد * ز آب چشم خون‌افشان كند دريا بيابان را

چو در گره فكنى آن كمند پرچين را * چو تاب طرّه بهم برزنى همه چين را

بانتظار خيال تو هر شبى تا روز * گشوده‌ام در مقصورهء جهان‌بين را

كجا تو صيد من خسته‌دل شوى هيهات * مگس چگونه تواند گرفت شاهين را

چو روى دوست بود گو بهار و لاله مروى * چه حاجتست به گل بزم ويس و رامين را

غنيمتى شمريد اى برادران عزيز * ببوى يوسف گم‌گشته اين يامين را

به شعله‌اى دم آتشفشان برافروزم * چراغ مجلس ناهيد و شمع پروين را

اگر ز غصّه بميرند بلبلان چمن * چه غم شقايق سيراب و برگ نسرين را

به حال زار جگرخستگان بازارى * چه التفات بود حضرت سلاطين را

روا مدار كه سلطان نديده هيچ گناه * ز خيل خانه براند گداى مسكين را

مرا بتيغ چه حاجت كه جان برافشانم * گهى كه بنگرم آن ساعد نگارين را

چرا ملامت خواجو كنى كه چون فرهاد * به‌پاى دوست درافكند جان شيرين را

آنكه بر هر طرفى منتظرانند او را * ننگرد هيچ كه خلقى نگرانند او را

سرو را بر سر سرچشمه اگر جاى بود * جاى آن هست كه بر چشم نشانند او را

حيف باشد كه چنان روى ببيند هركس * زانك كوته‌نظران قدر ندانند او را

هست مقصود دلم زان لب شيرين شكرى * ببود آيا كه به مقصود رسانند او را

راز عشّاق چو از اشك نماند پنهان * فرض عينست كه از ديده برانند او را