غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

409 [ آن رفت كه ميل دل من سوى شما بود ]

به آب گل رخ آن گل‌عذار مىشويند * و يا به قطرهء شبنم بهار مىشويند

بكوى مغبچگان جامه‌هاى صوفى را * به جامهاى مى خوشگوار مىشويند

هنوز نازده منصور تخت بر سر دار * به خون ديدهء او پاى دار مىشويند

خوش آن صبوح كه آتش‌رخان ساغرگير * به باده لعل لب آبدار مىشويند

به حلقه‌ئى كه ز زلفت حديث مىرانند * دهان نخست به مشك تتار مىشويند

بپوش چهره كه مشّاطگان نقش‌نگار * ز شرم روى تو دست از نگار مىشويند

بسا كه شرح‌نويسان روزنامهء گل * ورق ز شرم تو در جويبار مىشويند

قتيل تيغ ترا خستگان ضربت شوق * به آب ديدهء گوهر نثار مىشويند

بشوى گرد ز خاطر كه ديدگان هردم * ز لوح چهرهء خواجو غبار مىشويند

ديگران را عيش و شادى گرچه در صحرا بُود * عيش ما هرجا كه يار آنجا بُود آنجا بُود

هر دلى كز مهر آن مهروى دارد ذرّه‌ئى * در گداز آيد چو موم ار فى المثل خارا بود

سنبلت زان‌رو به بالا سر فرود آورده است * تا چو بالاى تو دايم كار او بالا بود

هست در سالى شبى ايّام را يلدا و ليك * كس نشان ندهد كه ماهى را دو شب يلدا بود

تنگ‌چشمان را نيايد روى زيبا در نظر * قيمت گوهر چه داند هركه نابينا بُود

از نكورويان هرآنچ آيد نكو باشد ولى * يار زيبا گر وفادارى كند زيبا بُود

حال رنگ روى خواجو عرضه كردم بر طبيب * ناردان فرمود از آن لب گفت كان صفرا بُود

آن رفت كه ميل دل من سوى شما بود * شب تا بسحر خوابگهم كوى شما بود

آن رفت كه پيوسته‌ام از روى عبادت * محراب روان گوشهء ابروى شما بود

آن رفت كه شمع دل من در شب حيرت * در سوز و گداز از هوس روى شما بود

آن رفت كه از نكهت انفاس بهاران * مقصود من سوخته‌دل بوى شما بود

آن رفت كه در تيره شب از غايت سودا * دلبند من خسته‌جگر موى شما بود