غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٨

406 [ تنم تنها نمىخواهد كه در كاشانه بنشيند ]

هيچ‌كس با تو زمانى بمراد دل خويش * ننشيند مگر از خويش جدا بنشينند

دم‌به‌دم مردمك چشم من افشاند آب * بر سر كوى تو تا گرد بلا بنشيند

برفروزد دلم از نكهت انفاس نسيم * گرچه شمع از نفس باد صبا بنشيند

تو مپندار كه دور از تو اگر خاك شوم * آتش عشق من از باد هوا بنشيند

من به شكرانهء آن از سر سر برخيزم * كان سهى سرو روان از سرپا بنشيند

عقل باور نكند كان شه خوبان خواجو * از تكبّر نفسى پيش گدا بنشيند

تنم تنها نمىخواهد كه در كاشانه بنشيند * دلم را دل نمىآيد كه بىجانانه بنشيند

ز دست بنده كى خيزد كه با سلطان درآميزد * كه كس با شمع نتواند كه بىپروانه بنشيند

دلى كز خرمن شادى نشد يك دانه‌اش حاصل * چنين در دام غم تا كى ببوى دانه بنشيند

اگر پيمان كند صوفى كه دست از مى فروشويم * به خلوت كى دهد دستش كه بىپيمانه بنشيند

مرا گويند دل بركن به افسون از لب ليلى * ولى كى آتش مجنون بدين افسانه بنشيند

دلم شد قصر شيرين وين عجب كان خسرو خوبان * بدين‌سان روز و شب تنها در اين ويرانه بنشيند

چو يار آشنا ما را غلام خويش مىخواند * غريبست اينكه هر ساعت چنان بيگانه بنشيند

بتى كز عكس رخسارش چراغ جان شود روشن * چه دود دل كه برخيزد چو او در خانه بنشيند

خرد داند كه گر خواجو رهائى يابد از قيدش * چرا دور از پرىرويان چنين ديوانه بنشيند