غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٦

403 [ عاقلان كى دل بدست زلف دلداران دهند ]

پرىرخان كه برخ رشك لعبت چينند * چه آگه از من شوريده‌حال مسكينند

اگرچه زان لب شيرين جواب تلخ دهند * ولى به گاه شكرخنده جان شيرينند

به خويشتن نتوان ديد حسن و منظر دوست * على الخصوص كسانى كه خويشتن بينند

كنون ز شكّر شيرين چه برخورد فرهاد * كه خسروان جهان طالبان شيرينند

مگر تو فتنه نخيزى و گرنه ز اهل نشست * چه فتنه‌ها كه بخيزد چو بىتو بنشينند

پرندگان هواى تو شاه‌بازانند * اگرچه همچو كبوتر اسير شاهينند

ز چين زلف تو آگاه نيستند آنها * كاسير طرهء خوبان خلخ و چينند

مقامران محبت كه پاك‌بازانند * كجا ز عرصهء مهر تو مهره برچينند

نظر به ظاهر شوريدگان مكن خواجو * كه گنج معرفتند ار چه بيدل و دينند

اهل دل پيش تو مردن ز خدا مىخواهند * كشتهء تيغ تو گشتن بدعا مىخواهند

مرض شوق تو بر بوى شفا مىطلبند * درد عشق تو به امّيد دوا مىخواهند

طلب هركسى از وصل تو چيزى دگرست * بجز ارباب نظر كز تو ترا مىخواهند

ما چنين سوخته از تشنگى و لاله‌رخان * آب سرچشمهء مقصود ز ما مىخواهند

روى ننموده ز ما نقد روان مىجويند * ملك در بيع نياورده بها مىخواهند

بسرا مطرب عشّاق كه مستان از ما * دم‌به‌دم زمزمهء پرده‌سرا مىخواهند

آن جماعت كه من از ورطه امانشان دادم * اين دمم غرقهء طوفان بلا مىخواهند

من وفا مىكنم و نيستم آگه كه مرا * از چه رو كشته شمشير جفا مىخواهند

پادشاهان جهان هيچ شنيدى خواجو * كه چرا درد دل ريش گدا مىخواهند

عاقلان كى دل بدست زلف دلداران دهند * نقره‌داران چون نشان زر به طرّاران دهند