غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٤

398 [ ساقيان چون دم از شراب زنند ]

صوفى اگرش بادهء صافى نچشانند * صاحب‌نظران صوفى صافيش نخوانند

بنگر كه مقيمان سراپردهء وحدت * در دير مغان هم‌سبق مغ‌بچگانند

رو گوش كن از زمزمهء ناله ناقوس * آن نكته كه ارباب خرد واله از آنند

در حلقهء رندان خرابات مغان آى * تا يك‌نفس از خويشتنت بازرهانند

از كعبه چه پرسى خبر اهل حقيقت * كاين طايفه در كوى خرابات مغانند

از مغبچگان مىشنوم نكتهء توحيد * و ارباب خرد معنى اين نكته ندانند

سرحلقهء رندان خرابات چو خواجوست * زان همچو نگينش همه در حلقه نشانند

چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند * صبوحيان نفس از آتش مذاب زنند

بتاب سينه چراغ فلك برافروزند * ز آب ديده نمك بر دل كباب زنند

چو آفتاب ز جيب افق برآرد سر * ز ماه يك‌شبه آتش در آفتاب زنند

شكنج سنبل طاوس بيكران گيرند * هزار قهقهه چون كبك بر غراب زنند

مغان بساغر مى آب ارغوان ريزند * بتان به تنگ شكرخنده بر شراب زنند

بوقت صبح پرىچهرگان زهره‌جبين * دم از سهيل شب‌افروز مه‌نقاب زنند

به چين طرّه پرتاب قلب دل‌شكنند * به تير غمزهء پرخواب راه خواب زنند

ز تاب مى چو سمن برگشان برآرد خوى * ز چهره بر گل روى قدح گلاب زنند

به جرعه آب رخ خاكيان بباد دهند * بر آتش دل خواجو ز باده آب زنند

ساقيان چون دم از شراب زنند * مطربان چنگ در رباب زنند

گلعذاران به آب ديدهء جام * بس‌كه بر جامها گلاب زنند

مهرورزان به آه آتش‌بار * دود در ديدهء سحاب زنند

صبح‌خيزان به نغمهء سحرى * هر نفس راه شيخ و شاب زنند