غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

395 [ چه كسانند كه در قصد دل ريش كسانند ]

هركه خواهد كه برد سر به سلامت خواجو * گو درين كوى منه پاى كه عيّارانند

مستم آنجا مبر اى يار كه سرمستانند * دست من گير كه اين طايفه پردستانند

آن دو جادوى فريبنده افسون سازش * خفته‌اند اين دم از آن روى كه سرمستانند

در سراپردهء ما پرده‌سرا حاجت نيست * زانكه مستان همه طوطى شكردستانند

مهرورزان كه وصالت به جهانى ندهند * با جمال تو دو عالم بجوى نستانند

عاشقان با تو اگر زانكه به زندان باشند * با گلستان جمالت همه در بستانند

زلف و خال تو به خط ملك ختا بگرفتند * هندوان بين كه دگر خسرو تركستانند

زيردستان تهيدست بلاكش خواجو * جان ز دستش نبرند ار به مثل دستانند

چه كسانند كه در قصد دل ريش كسانند * با من خسته برآنند كه از پيش برانند

مىكشند از پى خويشم كه به زارى بكشندم * كه مرا تا نكشند از غم خويشم نرهانند

صبر تلخست و طبيبان ز شكرخندهء شيرين * همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

اى كه بر خسته‌دلان مىگذرى از سر حشمت * هيچ دانى كه شب هجر تو چون مىگذرانند

گر توانى بعنايت نظرى كن كه ضعيفان * صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند

چه تمتّع بود ارباب كرم را ز تنعم * گر نصيبى به گدايان محلّت نرسانند

بجز از مردمك ديده اگر تشنه بميرم * آبم اين طايفه بىروى تو بر لب نچكانند

آن‌چنان بستهء زنجير سر زلف تو گشتم * كه همه خلق جهانم ز كمندت نجهانند

عارفان تا كه بجز روى تو در غير نبينند * شمع را چون تو بمجلس بنشينى بنشانند

جز ميانت سر موئى نشناسيم و ليكن * عاقلان معنى اين نكتهء باريك ندانند

خواجو از مغبچگان روى مگردان كه ازين روى * اهل دل معتكف كوى خرابات مغانند