غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

393 [ طرّه‌هاى تو كمندافكن طرّارانند ]

بتيغ هجر زدن عاشقان مسكين را * روا مدار كه مجروح ضربت ستمند

چو آهوان پلنگ‌افكن ترا بينند * اگر بصيد روى از تو وحشيان نرمند

دمى نديم اسيران قيد محنت باش * ببين كه سوختگان غم تو در چه دمند

خلاف حكم تو خواجو كجا تواند كرد * كه بيدلان همه محكوم و دلبران حكمند

سوى ديرم نگذارند كه غيرم دانند * ور سوى كعبه شوم راهب ديرم خوانند

زاهدان كز مى و معشوق مرا منع كنند * چون شدم كشته ز تيغم بچه مىترسانند

روى بنماى كه جمعى كه پريشان تواند * چون سر زلف پريشان تو سرگردانند

دل ديوانه‌ام از بند كجا گيرد پند * كان دو زلف سيهش سلسله مىجنبانند

من مگر ديوم اگر زانكه برنجم ز رقيب * كه رقيبان تو دانم كه پرىدارانند

عاقبت از شكرت شور برآرم روزى * گرچه از قند تو همچون مگسم مىرانند

چون تو اى فتنهء نوخاسته برخاسته‌ئى * شمع را شايد اگر پيش رخت بنشانند

حال آن نرگس مست از من مخمور بپرس * زانكه در چشم تو سرّيست كه مستان دانند

خاك‌روبان درت دم‌به‌دم از چشمهء چشم * آب بر خاك سر كوى تو مىافشانند

جان‌فروشان ره عشق تو قومى عجبند * كه به صورت همه جسمند و بمعنى جانند

عندليبان گلستان ضميرت خواجو * گاه شكّرشكنى طوطى خوش‌الحانند

طرّه‌هاى تو كمندافكن طرّارانند * غمزه‌هاى تو طبيب دل بيمارانند

از رقيبان تو بايد كه پريشان نشوند * كه يقينست كه آن جمع پرىدارانند

زان به دورت همه محراب‌نشينان مستند * كه چو ابروى تو پيوستهء خمّارانند

چشم مست تو چو يك لحظه ز مى خالى نيست * زاهدان از چه سبب منكر مىخوارانند

چون بميرم بدر ميكده تابوت مرا * مگذرانيد بدان كوچه كه هشيارانند

آنكه در حلقهء زلفش دل ما در بندست * چه خبر دارد از آنها كه گرفتارانند

گفتمش گنج لطافت رخ مه‌پيكر تست * گفت خاموش كه بر گنج سيه‌مارانند

مهرورزان كه نباشند زمانى بىاشك * روز و شب به هرچه سوزند كه در بارانند