غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨١

391 [ گمان مبر كه در آفاق اهل حسن كمند ]

زين‌سان كه من دنيا و دين در كار عشقش كرده‌ام * يارى بود كو هر زمان با ديگرى يارى كند

تا كى خورم خون جگر در انتظار وعده‌اش * گر مىدهد كام دلم چندم جگرخوارى كند

گويند اگر زارى كنى ديگر نيازارد ترا * سلطان چه غم دارد اگر بازاريى زارى كند

همچون كمر خود را بزر به روى توان بستن ولى * چون زر نبيند در ميان آهنگ بيزارى كند

بر عاشقان خسته‌دل هر شب شبيخون آورد * چون زورمندست و جوان خواهد كه عيّارى كند

گو غمزه را پندى بده تا ترك غمّازى كند * يا طرّه را بندى بنه تا ترك طرّارى كند

خواجو اگر زلف كژش بينى كه بر خاك اوفتد * با آن رسن در چه مرو كان از سيه‌كارى كند

ماه من مشك سيه در دامن گل مىكند * سايبان آفتاب از شاخ سنبل مىكند

گرچه از روى خرد دور تسلسل باطلست * خطّ سبزش حكم بر دور تسلسل مىكند

هرگز از جام مى لعلش نمىباشد خمار * مىپرستى كو به بادامش تنقّل مىكند

راستى را شاخ عرعر مىدرفشد همچو بيد * كان سهى سرو روان ميل تمايل مىكند

جادوى چشمش قلم در سحر بابل مىكشد * سبزى خطّش سزا در دامن گل مىكند

آنكه ما را مىتواند سوختن درمان ما * مىتواند ساختن ليكن تغافل مىكند

گفت اگر كام دلت بايد ز وصلم جان بده * مىدهم گر لعل جان‌بخشش تقبّل مىكند

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان مىشود * چون فراق آن مه تابان تحمّل مىكند

نرگسش گويد كه فرض عين باشد قتل تو * جان برشوة مىدهم گر اين تفضّل مىكند

اى گل ار برگ نواى بلبل مستت بود * باد پندار ار صبا انكار بلبل مىكند

گر ندارد با دل سرگشتهء خواجو نزاع * هندوى زلفش چرا به روى تطاول مىكند

گمان مبر كه در آفاق اهل حسن كمند * و ليك پيش وجود تو جمله كالعدمند

صبوحيان سحرخيز كنج خلوت عشق * چه غم خورند چو شادىخوران جام جمند

چو گنج عشق تو دارند در خرابهء دل * نه مفلسند ولى منعمان بىدرمند

چو قامت تو ببينند كوس عشق زنند * پرىرخان كه بعالم به دلبرى علمند

به قصد مرغ دل‌خستگان ميفكن دام * كه طائران هوايت كبوتر حرمند