غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٨

26 [ اگر در جلوه مىآرى سمند باد جولان را ]

دستگاهيست پر از نافه آهوى تتار * حلقهء سنبل مشكين تو عطّاران را

حال خواجو ز سر كوى خرابات بپرس * كه نيابى بدر صومعه خماران را

اى به ناوك زده چشم تو يك‌اندازان را * كشته افعى تو در حلقه فسون‌سازان را

جان ز دست تو ندانم بچه بازى ببرم * پشه آن نيست كه بازيچه دهد بازان را

دل چو دادم به تو عقلم ز كجا خواهد ماند * مال كى جمع شود خانه‌براندازان را

عندليبان سحرخوان چو در آواز آيند * مى بياريد و بخوانيد خوش‌آوازان را

پاىكوبان چو درآيند به دست‌افشانى * دست گيرند به يك جرعه سراندازان را

زيردستان كه ندارند بجز باد بدست * هر نفس در قدم افتند سرافرازان را

با تو خواجو چه شد ار زانكه نظر مىبازد * ديده نتوان كه بدوزند نظربازان را

شبى كه راه دهم آه آتش‌افشان را * ز دود سينه كنم تيره چشم كيوان را

ببر طبيب صداع از سرم كه اين دل ريش * ز بهر درد فدا كرده است درمان را

مگر حكايت طوفان چو اشك ما بينى * كه ما ز چشم بيفكنده‌ايم طوفان را

به قصد جان من آن‌كس كه مىكشد شمشير * نثار خنجر خون‌ريز او كنم جان را

عجب نباشد اگر تشنهء جمال حرم * ز آب ديده لبالب كند بيابان را

بعزم كعبه چو محمل برون برد مشتاق * بسوزد از نفس آتشين مغيلان را

تو بادپاى زمين‌كوب را بجلوه درآر * كه ما بديده زنيم آب خاك مىدان را

مگو بگوى كه سرگشته از چه مىگردى * اگر چنان كه ندانى بپرس چوگان را

مكن ملامت خواجو كه از گل صد برگ * مجال صبر نباشد هزاردستان را

اگر در جلوه مىآرى سمند باد جولان را * بفرما تا فرورويم به مژگان خاك مىدان را

مكن عيب تهىدستان كه در بازار سرمستان * گدا باشد كه بفروشد به جامى ملك سلطان را