غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

382 [ تُركم از غمزه چو ناوك به كمان درفكند ]

مگر خواجو كه مرغان ضميرم * ز مستى همچو بلبل در خروشند

نگر كآزادگان گرده زبانند * چو سوسن جمله گوياى خموشند

كسى كه پشت بر آن روى چون نگار كند * به اختيار هلاك خود اختيار كند

نه راى آنكه دلم دل ز يار برگيرد * نه روى آنكه تنم پشت بر ديار كند

ز روزگار هرآن محنتم كه پيش آمد * دلم شكايت آن هم به روزگار كند

بيا و بر سر چشمم نشين كه در قدمت * بسا كه ديده به دامن گهر نثار كند

به ناسزاى رقيب از تو گر كناره كنم * دلم سزاى من از ديده در كنار كند

اگر ز تربت من سر برآورد خارى * هنوز در دلم آن خار خارخار كند

ببوى خال تو جانم اسير زلف تو شد * براى مُهره كسى جان فداى مار كند

خمار مىكندم بىلب تو مى خوردن * اگرچه مست كى انديشه از خمار كند

گر از وصال تو خواجو اميد برگيرد * خيال روى تو بازش اميدوار كند

نور رويت تاب در شمع شبستان افكند * اشكم آتش در دل لعل بدخشان افكند

اى بسا دود جگر كز مهر رويت هر شبى * شمع عالمتاب گردون در شبستان افكند

صوفى صافى گر از لعل تو جامى دركشد * خويشتن را در ميان مىپرستان افكند

راستى را تُرك تيرانداز مستت هر نفس * كشته‌اى را از هوا بر خاك ميدان افكند

درج ياقوت گهرپوشت چو گردد درفشان * از تحيّر خون دل در جان مرجان افكند

يك نظر در كار خواجو كن كه هر شب در فراق * ز آتش مهرت شرر در كاخ كيوان افكند

نزد طوفان سرشكش بين كه ابر نوبهار * از حيا آب دهن بر روى عمّان افكند

تُركم از غمزه چو ناوك به كمان درفكند * اى بسا فتنه كه هردم بجهان درفكند

كمر ار نكته‌اى از وصف ميانش گويم * خويشتن را به فضولى به ميان درفكند