غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

379 [ در آن مجلس كه جام عشق نوشند ]

بايد كه حديث من ديوانهء سرمست * ارباب خرد بر دل هشيار نويسند

هر نكته كه در سكّه من نقش بخوانند * آن را به طلا بر رخ دينار نويسند

شرح خط سبز تو مقيمان سماوات * هر شام برين پردهء زنگار نويسند

از تذكره روشن نشود قصّهء منصور * الّا كه به خون بر زبر دار نويسند

گر در قلم آرند وفانامهء عشّاق * اول سخنم بر سر طومار نويسند

هر جور كه برما كند آن يار جفاكار * شرطست كه ياران وفادار نويسند

آن قصّه كه فرهاد زدى جامهء جان چاك * رسمست كه بر دامن كهسار نويسند

مستان خرابات طرب‌نامهء خواجو * بر حاشيهء خانهء خمّار نويسند

مىكشندم بخرابات و در آن مىكوشند * كه به يك جرعهء مى آب رخم بفروشند

ديگران مست فتادند و قدح ما خورديم * پختگان سوخته و افسرده‌دلان مىجوشند

باده از دست حريفان ترشروى منوش * كه به باطن همه نيشند و به ظاهر نوشند

اى كه خواهى كه ز مى توبه دهى مستان را * با زمانى دگر افكن كه كنون بىهوشند

مطربان گر جگر چنگ چنان نخراشند * مىپرستان جگرخسته چنين نخروشند

تا كى از مهر تو هر شب چو شفق سوختگان * خون چشم از مژه پاشند و به دامن پوشند

برفكن پرده ز رخسار كه صاحب‌نظران * همه چشمند و اگر در سخن آئى گوشند

بلبلان چمن عشق تو همچون سوسن * همه تن جمله زبانند ولى خاموشند

عيب خواجو نتوان كرد كه در مجلس ما * صوفيان نيز چو رندان همه دُردى نوشند

در آن مجلس كه جام عشق نوشند * كجا پند خردمندان نيوشند

خداوندان دانش نيك دانند * كه مدهوشان خداوندان هوشند

خوشا وقتى كه مستان جام نوشين * به ياد چشمهء نوش تو نوشند

مكن قصد من مسكين كه خوبان * چنين در خون مسكينان نكوشند

برون از زلف و رخسارت نديدم * كه بر مه سنبل مه‌پوش پوشند

هنوزت جادوان در عين سحرند * هنوزت هندوان عنبرفروشند