غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

373 [ هم عفى اللّه نى كه ما را مرحبائى مىزند ]

مرغان اين چمن همه بىبال و بىپرند * مردان اين قدم همه بىپا و بىسرند

از جسم و جان برى وز كونين فارغند * با خاك ره برابر و از عرش برترند

روح مجسّمند نه جسم مروّحند * نور مصوّرند نه شمع منوّرند

بر عرصهء حدوث قدم در قدم زنند * در مجلس وجود شراب از عدم خورند

شرب از حياض قدسى كرّوبيان كنند * نزل از رياض علوى روحانيان برند

كى آشيان نهند درين خاكدان از آنك * شهباز عرشيّند كه در لا مكان پرند

عبهر مثال معتل و اجوف نهندشان * امّا بدان صحيح كه سالم چو عرعرند

سلطان تختگاه و اقاليم وحدتند * ليكن برى ز ملكت و فارغ ز لشكرند

خواجو گداى درگه ارباب فقر باش * كانها كه مفلسند بمعنى توانگرند

چون ترك من سپاه حبش به رختن زند * از مشگ سوده سلسله بر نسترن زند

كار دلم چو طرّهء مشگين مشگ‌بيز * برهم زند چو سنبل تر بر سمن زند

گر بگذرد به چين سر زلف او صبا * هر لحظه دم ز نافهء مشگ ختن زند

لعلش به گاه نطق چو گوهرفشان شود * صد طعنه بر طويلهء درّ عدن زند

در آرزوى عارض و بالاش عندليب * هنگامه بر فراز گل و نارون زند

هر شب فضاى كوى تو خلوت‌سراى ماست * آرى اويس نوبت عشق از قرن زند

اى باغبان ز غلغل بلبل عجب مدار * سلطان گل چو خيمه بصحن چمن زند

خواجو چو زير خاك شود در هواى تو * از سوز سينه آتش دل در كفن زند

هم عفى اللّه نى كه ما را مرحبائى مىزند * عارفان را در سراندازى صلائى مىزند

آشنايان را ز بىخويشى نشانى مىدهد * بينوايان را ز بىبرگى نوائى مىزند

اهل معنى را كه از صورت تبرّا كرده‌اند * هر نفس در عالم معنى ندائى مىزند

مىسرايد همچو مرغان سرائى وز نفس * هردم آتش همچو باد اندر سرائى مىزند