غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٠

366 [ دوش چون در شكن طرّهء شب چين دادند ]

همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند * از خبر رفتيم و ما را بىخبر بگذاشتند

بر ميان از مو كمر بستند و اين شوريده را * همچو موى آشفته بر كوه و كمر بگذاشتند

بر سر راه او فتادم تا ز من برنگذرند * همچو خاك ره مرا بر رهگذر بگذاشتند

شمع را در آتش و سوز جگر بگداختند * طوطى شيرين‌سخن را بىشكر بگذاشتند

بلبل شوريده‌دل را از چمن كردند دور * طوطى شيرين‌سخن را بىشكر بگذاشتند

پيشتر رفتيم و ما را نيشتر بر جان زدند * وينچنين با ريش و زخم نيشتر بگذاشتند

بىغبارى از چه ما را خاك راه انگاشتند * بىخطائى از چه ما را در خطر بگذاشتند

كار خواجو زير و بالا بود چون دور فلك * كار او را بين كه چون زير و زبر بگذاشتند

دل مجروح مرا آگهى از جان دادند * جان غمگين مرا مژدهء جانان دادند

پيش خسرو سخن شكّر شيرين گفتند * بزليخا خبر از يوسف كنعان دادند

آدم غم‌زده را بوى بهشت آوردند * مرغ را باز بشارت ز گلستان دادند

خبر چشمهء حيوان به سكندر بردند * مژدهء خاتم دولت بسليمان دادند

هودج ويس به منزلگه رامين بردند * پايهء سلطنت شاه به دربان دادند

دعد را پرده ز رخسار رباب افكندند * ذرّه را رفعت خورشيد درخشان دادند

عام را خلعت خاص از بر شاه آوردند * خضر را شربتى از چشمهء حيوان دادند

تشنهء باديه را باز رساندند به آب * كشتهء معركه را بار دگر جان دادند

باغ را رونقى از سرو روان افزودند * كاخ را زينتى از شمع شبستان دادند

مژدهء آمدن خواجه به خواجو بردند * بنده را آگهى از حضرت سلطان دادند

دوش چون در شكن طرّهء شب چين دادند * مژدهء آمدن آن صنم چين دادند

بيدلان را سخنى از رخ دلبر گفتند * بلبلان را خبرى از گل نسرين دادند

به اسيران بلا ملك امان فرمودند * به فقيران گدا گنج سلاطين دادند