غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٧

23 [ آخر اى يار فراموش مكن ياران را ]

اگر ز خاك محبّان غبار برخيزد * مؤاخذت نكند هيچ‌كس حبيبان را

گذشت محمل و ما در خروش و ناله و ليك * چه التفات به بانگ جرس نجيبان را

گهى كه عاشق و معشوق را وصال بود * گمان مبر كه بود آگهى رقيبان را

ميان ليلى و مجنون نه آن مواصلتست * كه اطلاع بر آن اوفتد لبيبان را

عجب نباشد اگر در اداى خطبهء عشق * مفارقت كند از تن روان خطيبان را

غريب نبود اگر يار آشنا خواجو * مراد خويش مهيّا كند غريبان را

بگوئيد اى رفيقان ساربان را * كه امشب بازدارد كاروان را

چو گل بيرون شد از بستان چه حاصل * ز غلغل بلبل فريادخوان را

اگر زين پيش جان مىپروريدم * كنون بدرود خواهم كرد جان را

بدار اى ساربان محمل كه از دور * ببينم آن مه نامهربان را

دمى بر چشمهء چشمم فرود آى * كنون فرصت شمار آب روان را

گر آن جان جهان را باز بينم * فداى او كنم جان و جهان را

چو تير ار زانكه بيرون شد ز شستم * نهم پى بر پى آن ابروكمان را

شكر بر خويشتن خندد گر آن ماه * به شكرخنده بگشايد دهان را

چو روى دوستان باغست و بستان * به روى دوستان بين بوستان را

چو مىدانى كه دوران را بقا نيست * غنيمت دان حضور دوستان را

آخر اى يار فراموش مكن ياران را * دل سرگشته بدست آر جگرخواران را

عام را گر ندهى بار به خلوتگه خاص * ز آستان از چه كنى دور پرستاران را

وصل يوسف ندهد دست به صد جان عزيز * اين چه سوداى محالست خريداران را

گرنه يارى كند انفاس روان‌بخش نسيم * خبر از مقدم ياران كه دهد ياران را

آنكه چون بنده به هر موى اسيرى دارد * كى رهائى دهد از بند گرفتاران را

دست در دامن تسليم و رضا بايد زد * اگر از پاى درآرند گنهكاران را

روز باران نتوان بار سفر بست و ليك * پيش طوفان سرشكم چه محل باران را