غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

363 [ عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند ]

اى ساربان بقتل ضعيفان كمر مبند * برگير بارم از دل و بار سفر مبند

در اشك ما نگه كن و از سيم درگذر * بر روى ما نظر فكن و نقش زر مبند

ما را چو در سلاسل زلفت مقيّديم * پاى دل‌شكسته به زنجير درمبند

فرهاد را مكش به جدائى و در غمش * هردم خروش و غلغله در كوه و درمبند

اى دل مگر به ياد ندارى كه گفتمت * چندين طمع بر آن بت بيدادگر مبند

ور آبروى بايدت اى چشم دُرفشان * بر ياد لعل او سر دُرج گهر مبند

اى باغبان گرم ندهى ره به‌پاى گل * گلزار را به روى من خسته در مبند

چون سرو اگر چنان كه سرافرازيت هواست * چون نى به قصد بىسر و پايان كمر مبند

چشمم كه در هواى رخت بازگشته است * مرغ دل مرا مشكن بال‌وپر مبند

بىجرم اگرچه از نظر افكنده‌اى مرا * بگشاى پرده از رخ و راه نظر مبند

خواجو چو نيست در شب هجران اميد روز * با تيره شب بسر بر و دل در سحر مبند

عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند * سلطان ننهد بنده محنت‌زده را بند

اى يار عزيز انده دورى تو چه دانى * من دانم و يعقوب فراق رخ فرزند

از ديدهء رودآور اگر سيل برانم * چون دجلهء بغداد شود دامن الوند

عيبم مكن اى خواجه كه در عالم معنى * جهلست خردمندى و ديوانه خردمند

تا جان بود از مهر رخش برنكنم دل * گر مير نهد بندم و گر پير دهد پند

آن فتنه كدامست كه بنياد جهانى * چون پرده ز رخسار برافكند برافكند

بر من مفشان دست تعنّت كه به شمشير * از لعل تو دل برنكنم چون مگس از قند

در ديدهء من حسرت رخسار تو تا كى * در سينهء من آتش هجران تو تا چند

ناچار چو شد بندهء فرمان تو خواجو * چون گردن طاعت ننهد پيش خداوند