غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

349 [ ما بر كنار و با تو كمر در ميان بماند ]

ماجرائى كه دل سوخته مىپوشاند * ديده يك‌يك همه چون آب فرومىخواند

چون تو در چشم من آئى چكند مردم چشم * كه به دامن گهر اندر قدمت نفشاند

مه چه باشد كه به روى تو برابر كنمش * يا ز رخسار تو گويم كه به جائى ماند

حال من زلف تو تقرير كند موى به موى * ورنه مجموع كجا حال پريشان داند

من ديوانه چو دل بر سر زلفت بستم * ازچه‌رو زلف توام سلسله مىجنباند

مرض عشق مرا عرضه مده پيش طبيب * كه به درمان من سوخته‌دل درماند

از چه نالم چو فغانم همه از خويشتنست * بده آن باده كه از خويشتنم بستاند

به كجا ! مىرود اين فتنه كه برخاسته است * كيست كاين فتنه برخاسته را بنشاند

وه كه خواجو به گه نطق چه شيرين‌سخنست * مگر از چشمهء نوش تو سخن مىراند

دل بدست يار و غم در دل بماند * خارم اندر پاى و پا در گل بماند

ما فرورفتيم در درياى عشق * وانكه عاقل بود بر ساحل بماند

ساربان آهسته رو كاصحاب را * چشم حسرت در پى محمل بماند

كى تواند زد قدم با كاروان * ناتوانى كاندرين منزل بماند

يادگار كشتگان ضرب عشق * نيم‌جانى بود و با قاتل بماند

اى پسر گر عاقلى ديوانه شو * كآنكه او ديوانه شد عاقل بماند

كبك را بنگر كه چون شد پايبند * چشم بازش در پى طغرل بماند

هركه او در عاشقى عالم نشد * تا قيامت همچنان جاهل بماند

دل چو رويش ديد و جان را در نباخت * خاطر خواجو عظيم از دل بماند

ما بر كنار و با تو كمر در ميان بماند * وان چشم پرخمار چنان ناتوان بماند

از پيش من برفتى و خون دل از پيت * از چشم من روان شد و چشمم در آن بماند

گفتم كه نكته‌اى ز دهانت كنم بيان * از شور پسته‌ات سخنم در دهان بماند