غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٦١

346 [ گويند كه صبر آتش عشقت بنشاند ]

مگر بريد صبا اشتياق نامهء خواجو * بكوى يار كند منزل و بيار رساند

درد من دلخسته به درمان كه رساند * كار من بيچاره به سامان كه رساند

از ذرّه حديثى بر خورشيد كه گويد * وز مصر نسيمى سوى كنعان كه رساند

دل را نظرى از رخ دلدار كه بخشد * جان را شكرى از لب جانان كه رساند

از مور پيامى بسليمان كه گذارد * وز مرغ سلامى به گلستان كه رساند

آدم كه بشد كوثرش از ديدهء پرآب * بازش بسوى روضهء رضوان كه رساند

شد عمر درين ظلمت دلگير به پايان * ما را بلب چشمهء حيوان كه رساند

گر فيض نه از ديده رسد سوختگان را * هردم بره باديه باران كه رساند

درويش كه همچون سگش از پيش برانند * او را به سراپردهء سلطان كه رساند

بىجاذبه‌اى قطع منازل كه تواند * بىراهبرى راه بيابان كه رساند

شد سوخته از آتش دورى دل خواجو * اين قصّهء دلسوز بكرمان كه رساند

گويند كه صبر آتش عشقت بنشاند * زان سروقد آزاد نشستن كه تواند

ساقى قدحى زان مى دوشينه به من ده * باشد كه مرا يك‌نفس از خود برهاند

مورى اگر از ضعف بگيرد سر دستم * تا دم بزنم گرد جهانم بدواند

افكند سپهرم به ديارى كه وجودم * گر خاك شود باد بكرمان نرساند

فرياد كه گر تشنه در اين شهر بميرم * جز ديده كس آبى بلبم برنچكاند

گويم كه دمى با من دلسوخته بنشين * برخيزد و بر آتش تيزم بنشاند

چون مىگذرى عيب نباشد كه بپرسى * كان خستهء دلسوخته چون مىگذراند

بر حسن مكن تكيه كه دوران لطافت * با كس بنمىماند و كس با تو نماند

دانى كه چرا نام تو در نامه نيارم * زيرا كه نخواهم كه كسى نام تو داند

روزى كه نماند ز غم عشق تو خواجو * اسرار غمش بر ورق دهر بماند